Бо мақсади сазовор пешвоз гирифтани ҷашни 30-солагии Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон, дарёфти истеъдодҳои нави соҳаи санъат, баланд бардоштани мақому маҳорати касбӣ, тақвият бахшидан ба касбияти ҳунари иҷрокунандагӣ ва эҷоди мусиқии нав, инчунин, таълифи ашъори баландғояи ватандӯстона, дарёфти беҳтарин намунаҳои оҳанг ва сурудҳои тараннумгари дастовардҳои замони Истиқлолияти давлатӣ баргузор мегардад.
       Дар озмун ҷавонону наврасон шеъру суруд ва оҳангҳои нав, асарҳои мусиқии композиторони ватанию ҷаҳонӣ, намунаҳои мусиқии анъанавӣ, академӣ ва муосири тоҷикро, ки ба талаботи низомнома ва шартҳои озмун ҷавобгӯянд, пешниҳод менамоянд.
       Гуфта мешавад, ки ҳар як номинатсия дорои талаботи махсуси касбӣ буда, дар вақти иҷро таълифи асари мусиқӣ, шеър, суруд ва оҳанг ба инобат гирифта мешаванд.
       Ғолибони озмун бо шоҳҷоиза, диплом ва мукофотҳои пулӣ сарфароз гардонида мешаванд. Ғолибони озмун инчунин ҳуқуқи иштирок дар чорабиниҳои сатҳи ҷумҳуриявӣ ва байналмилалиро пайдо мекунанд.
       Инчунин, боиси ифтихори сокинони ноҳияи Варзоб аст, ки иштирокчии озмуни ҷумҳуриявии "Тоҷикистон-Ватани азизи ман" дар жанри академии "Номинатсияи сароянда" сокини деҳаи Кондараи Ҷамоати деҳоти Варзоб-Қалъа Икром Шарипов бо сазовор гардидани ҷои 3-юм бо диплом ва мукофоти пулӣ дар ҳаҷми 25 ҳазор сомонӣ ноил гардид, ки ин туҳфаи арзандаест дар арафаи ҷашнгирии Рӯзи Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон.
       Ҳамчунин аз номи мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии ноҳияи Варзоб ба Икром Шарипов мукофоти ҳавасмангардонии пулӣ тақдим гардид.
 
Маҳтоб Қосимзода,
муовини раиси ноҳияи Варзоб

 

ПАЁМИ ТАБРИКИИ  РАИСИ НОҲИЯИ ВАРЗОБ МЎҲТАРАМ ШЕРАЛИЗОДА МУЊАМАДУЛЛО УМАР БАХШИДА  БА ТАҶЛИЛИ РЎЗИ ПРЕЗИДЕНТИ ҶУМҲУРИИ ТОҶИКИСТОН

   Ҳамдиёрони азиз !

   Бо манзури эҳтирому эътирофи фазилати сиёсатмадориву давлатдории навини кишвар, таъмини сулҳу ваҳдату ягонагии мардуми сарзамин ва болоравии обрӯву нуфузу мақоми Тоҷикистони соҳибистиқлоли мо дар арсаи байналмилалӣ  14 майи соли 2016 бо пешниҳоди парлумони кишвар ба хотири арҷгузорӣ ба хидматҳои  Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумњурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи рўзҳои ид» тағйиру иловаҳо ворид карда шуда, дар асоси он ба моддаи 2-и  Қонуни мазкур боз як рўзи таърихӣ илова гардид – 16  ноябрро ҳамчун  Рўзи Президенти Ҷумњурии Тоҷикистон пазируфтанд.     

   Ҳамаи Шумоёнро ба муносибати таҷлили  Рўзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон табрику таҳният менамоям.

   Президенти муаззами кишвар мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҳоле зимоми ҳокимиятро ба даст гирифтанд, ки халқи тоҷик дар ҳолати яъсу ноумедӣ қарор дошта, умед ба фардои ҳаёт норавшан буд. Баробари Роҳбари давлат интихоб гардидан, дар Иҷлосияи таърихии 16-уми Шўрои Олии Ҷумҳурӣ Ҷаноби Олӣ чунин иброз доштанд: «Тамоми донишу таҷрибаамро барои дар ҳар хона ва ҳар оила барқарор шудани сулҳ равона карда, ҷиҳати  шукуфоии Ватани азизам садоқатмандона меҳнат мекунам. Барои ноил шудан ба ин нияти муқаддас, агар лозим шавад, ҷони худро нисор мекунам».

   Вазифа ва ҳадафҳое,  ки дар он рўзҳо пешорў меистоданд, оҷилан андешидани тадбирҳои қатъӣ бобати хомўш намудани ҷанги шаҳрвандӣ, ба ҳам овардани миллати тоҷик, баргардонидани гурезагони иҷборӣ, нигоҳ доштани якпорчагии давлати мустақили тоҷикон, ҳидоят намудани шаҳрвандони мамлакат ба корҳои созандагӣ буд.

   Ёдовар шудан ба маврид аст, ки Эмомалӣ Раҳмон маҳз тавассути  марди олиму оқилу фозилу хирадманд буданашон, бидуни  талафот  Созишномаи  сулҳро  ба  имзо  расонида,  дар  роҳи  овардани  сулҳ  ба  Тоҷикистон  нақши  муҳимро  ифо  намуданд. Боиси  ифтихори  ҳамагон  аст, ки  таҷрибаи  пойдории  сулҳи  Тоҷикистонро  дигар  кишварҳои  ҷаҳон  омӯхта,  истифода  мебаранд.

   Мутобиқи нахустизҳороти худ ба ҷангу хунрезӣ хотима бахшида сулҳу ваҳдатро дар кишвар таъмин намуданд.

   Адабиёти тоҷик дар ситоиши накўкориҳои  қаҳрамони меҳвари саршор аз асарҳои барҷаставу ибратомўз аст. Ин шахсияти бузурги сиёсӣ ходими ҷамъиятӣ, бунёдгузори сулҳу ваҳдат ва давлати миллии тоҷикон рисолати  таърихии худро дар назди халқу Ватан ба ҷо оварда, бо ҳиммати баланд ва зеҳну тафаккури олии созанда эътибори  мардуми кишварро дар ақсои олам ба маротиб афзуданд. Барои тасвири  симои ин тоҷики асил, меросдори хиради ниёгон, устувору ҷонфидо, бунёдкору созанда, ҳомӣ ва муҳофизи тинҷиву оромӣ, хонаободӣ ва хушбахтии ҳар як тоҷику тоҷикистонӣ садҳо ҷилд китобҳои бузург интишор кардан кам аст.

    Ситоишномаи Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар адабиёти тоҷик бардавом ва беинтиҳост. Ҳеҷ кас ва ҳеҷ қувваи сиёсӣ, аз ҷумла, нерўҳои низоъангез, ки имрўз ин дастовардҳоро нодида мегиранд, хоҳу нохоҳ мавҷудияти Тоҷикистон ва ягонагии онро наметавонад инкор созад.

   Дар арсаи  байналмилалӣ  ҳамчун  шахси  сулҳофару  сулҳпарвар,  сарҷамъкунандаи  миллату  мардумсолор,  амалисозандаи  заҳматҳои  ояндабинона  баҳри  рушду  нумӯ  ва  ободии  Ватану  овардани  шароити  арзанда  барои  мардуми  кишвар,  ташаббускори  ҳалли  масъалаҳои  глобалӣ  шинохта  шудани  Пешвои  миллат,  Президенти  Тоҷикистонро  на  танҳо  сокинони  кишвар,  инчунин,  ҷаҳониён  эътироф  намудаанд.

   Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон оид ба масъалањои глобалӣ дар сатҳи ҷаҳон ҳамчун сиёсатмадори ҷаҳонӣ пазируфта шудаанд, ки аз ҷониби дигар сарварони давлатҳои абарқудрат баҳои баланд гирифта, бори дигар ба раддабандии бонуфузтарин мусалмонони ҷаҳон ворид шуданд, ки дар ин рӯйхат 500 мусалмони бонуфузи ҷаҳон шомиланд. Сарвари давлати Тоҷикистон бори шашум аст, ки ба ин раддабандӣ ворид мегарданд.

   Ташаббуси чоруми ҷаҳонӣ дар соҳаи об –«Даҳсолаи байналмилалии амал «Об барои рушди устувор, солҳои 2018-2028» бо иштироки Роҳбари давлат дар Маљмааи умумии Созмони Миллали Муттаҳид расман оғоз гардид, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон дар ин самт ҳамчун кишвари ташаббускор ва пешсаф дар арсаи ҷаҳонӣ эътироф гардидааст.

    Руйдоди таърихии дигар ба кор андохтани агрегати якуми нерўгоҳи барқи обии « Роғун», яъне иншооти тақдирсози аср ва ояндаи дурахшони Тоҷикистон, ки ба шарофати он орзуи чандинсолаи мардуми шарифу заҳматқарини тоҷик амалӣ гардид, ибтидои гардиши куллӣ дар таърихи Тоҷикистони соҳибистиқлол ва як қадами устувору бузурги кишвари мо дар самти расидан ба ҳадафи якуми стратегии миллӣ – истиқлолияти энергетикӣ ба хисоб меравад.

   Имрӯз  ба баҳои баландтарин  сазовор гардидани  фарзанди  фарзонаи  миллатамон,  ба  боварии  халқ даромада маъво  гирифтан  дар дили хурду бузург аст, ки  хушбахтона,  ин  ба  Пешвои  маҳбубамон  ба  пуррагӣ  насиб  гаштааст.  Маҳз  бо  дарназардошти  хизматҳои  шоиста  баҳри  эҳёи  давлати  тоҷикон,  саҳми  бузургаш  дар  барқарор  кардани  сулҳ,  сарҷамъ  кардани  миллати  тоҷик  ва  ваҳдати  мардум  ба  фарзанди  фарзонаи  халқи  тоҷик,  Президенти  Ҷумҳурии  Тоҷикистон  мӯҳтарам  Эмомалӣ  Раҳмон  унвони  “Асосгузори  сулҳу  ваҳдати  миллӣ  — Пешвои  миллат”  дода  шудааст.  Аз  ин  лиҳоз,  барои  мо  ҳаёту  хизматҳои  Президенти  Ҷумҳурии  Тоҷикистон  мӯҳтарам  Эмомалӣ  Раҳмон  намунаи  олии  ватандӯстӣ,  намунаи  беҳтарини  хизмат  ба  Ватан  ва  ҷомеа,  вафо  ба  қавлу  амал  мебошад. 

   Дар санаи 11  октябри  соли  равон  дар  чорабинии  бисёр  муҳимми  сиёсӣ — интихоботи  Президенти  Ҷумҳурии  Тоҷикистон  сокинони ноҳия дар баробари  мардуми  кишвар  бо  як  ҷаҳон  эътиқоду  боварии  бузург  сарнавишти  миллат  ва  тақдири мамлакатро маротибаи   панҷум  ба  Асосгузори  сулҳу  ваҳдати  миллӣ – Пешвои  миллат  мӯҳтарам  Эмомалӣ  Раҳмон  вогузор  намуданд.

   Чуноне, ки  ҳангоми суханронии худ ба муносибати савгандёдкунии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Ҷаноби Олӣ, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон қайд намуданд; – “ Ман ҳамчун як фарзанди халқи азизи Тоҷикистон ҳанӯз аз рӯзҳои аввали фаъолияти худ дар мансаби Роҳбари давлат аз пуштибонии самимии  мардуми  шарафманди кишвар, дуои хайри падарону модарон, собиқадорону пирони рӯзгор ва махсусан, дастгирии  фаъолонаи  ҷавонони  ватандӯсту  бонангу  номус  руҳу  нерӯи тоза гирифта,  дар  ҷодаи  рафъи  мушкилоти ниҳоят сахту сангини сиёсӣ ва  иқтисодиву иҷтимоии кишвар бо иродаи мустаҳакам ва азми қавӣ қадам гузоштам. Ман аз мардуми азизи Тоҷикистон як ҷаҳон сипосгузорам, ки заҳмату  талошҳои маро бо иштироки фаъолонаи худ қадрдонӣ карда, муҳаббату  самимияти нисбат ба ман доштаашонро бо додани раъйи хеш исбот намуданд”.

   Ин санаи муборак бегуфтугў ба иди воќеии мардум  табдил ёфта, сокинони ноњия дар баробари тамоми сокинони ҷумњурї бо ифтихор ва дилу дидаи гарм онро таљлил мекунанд.

   Имрўз  мо сиёсати сулҳҷўёнаву ваҳдатофари  Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ- Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро ҳамаҷониба пуштибонӣ намуда, шукронаи ваҳдату ягонагии миллатро мекунем. 

   Таҷлили Рўзи Президент дар қатори Рўзи Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Рўзи Конститутсия ҷашни ифтихории мост. Он ҳамчун  санаи фаромўшношуданӣ дар саҳифаи китоби таърихи тоҷикон  бо ҳарфҳои заррин сабт гаштааст. Имрўз корвони истиқлол бори гаронбаҳои сулҳу ваҳдат, оромиву осоиштагиро бо қадамҳои устувор дар шоҳроҳи бузург пеш мебарад.

                      Дӯстони азиз !

   Бо рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамаи Шумоён ва сокинони ноҳияро самимона муборакбод гуфта, ба хонадони ҳар яки мову Шумо фазои осоишу меҳр, файзу баракат ва ба диёри биҳиштосои Тоҷикистон сулҳу сафо ва гулгулшукуфоии ҷовидонаро таманно менамоям.

 

 

   Дар ибтидои асри XXI  инсоният ба хатари ҷиддие, ки ба бақои одаму олам таҳдид менамояд рӯ ба рӯ гардид. Хатари терроризм, ки имрӯзҳо аксари  мамлакатҳои дунёро нигарон карда, мардумони зиёдеро сарсону саргардон намудааст, ба яке аз масъалаҳои асоситарини ҷомеаи имрӯзаи саёра табдил ёфтааст. Вазъи амнияти ҷомеаи ҷаҳонӣ дар шароити муосир нигаронкунанда ва мураккаб гардидааст. Кишварҳое, ки дар шароити бесуботӣ қарор доранд, барои онҳо идора ва таъмини амнияти миллии кишварашон ғайриимкон мегардад, ки дар ниҳоят ба амнияти дигар кишварҳо низ бетаъсир намемонад.

   Решаҳои терроризм хеле чуқур  буда,  касе гуфта наметавонад, ки  аввалин  амали террористӣ  кай,  дар куҷо ва бо кадом мақсад рух додааст.  Дар давраи қадим, асрҳои миёна ва давраи нав ҳам одамони алоҳида ва гурӯҳҳои муташаккили сиёсию мазҳабие буданд, ки ба воситаи тарсонидану даҳшатафганӣ мехостанд, мақсадҳои худро амалӣ намоянд. Дар охири асри XX  ва аввали асри XXI амалҳои террористӣ бештар характери сиёсӣ гирифта, доираи фаъолияти террористон хеле васеъ мегардад. Имрӯз терроризм беш аз пеш хусусияти фаромиллӣ ва глобалиро касб намудааст.  

   Тоҷикистон, ки ҷанги таҳмилии шаҳрвандиро аз сар гузаронидааст ва бо зуҳуроти зишти ин падидаи номатлуб аз наздик шинос мебошад, ҷонибдори пойдорӣ ва устувории муборизаи қотеъона ва ҳамоҳангшудаи ҷомеаи ҷаҳонӣ бар зидди терроризм аст. Терроризмро ҳамчун таҳдиди рӯйрост ва хатарнок ба давлатҳои муосир аксари  сиёсатмадорон  эътироф менамоянд. Аз таҳдиди терроризм ҳеҷ  як давлат эмин  буда наметавонад. Аз ин хотир, ҳамаи давлатҳои ҷаҳонро мебояд дар мубориза бар зидди терроризм якҷоя фаъолият намояд.

   Экстремизми исломӣ – роҳи радикалии таҳкурсии ислом ба ҳисоб рафта, роҳи зуроварии муборизаи сиёсӣ мебошад.

   Соли 1989 аз тарафи Усома Бен Ладен ташкилоти исломии «Ал-Қоида» ташкил  ёфт. Дар баробари ин соли 1998 аз тарафи Усома Бен Ладен  «Фронти байналхалқии исломӣ» ташкил карда шуд, ки якчанд гурӯҳҳои радикалҳои исломиро ба монанди «Ал-исломия», «Муҳоҷирон», «Ал-ҷиҳод», «Ҳаракат-ул-ансор»-ро муттаҳид кард, ки онҳо дар Покистон, Эрон ва Афғонистон ҳамчун гурӯҳҳои экстремистӣ ва террористӣ амал мекарданд.

   Инчунин, аз тарафи ин ташкилотҳои экстремистӣ тайёр намудани мутахассисони ҳарбӣ яъне «ҳарбиёни ҷиҳод» махсус лагерҳои ҳарбӣ дар ҳудудҳои Афғонистон, Покистон ва Судон ба вуҷуд омаданд. Дар Покистон 15 гурӯҳи муттаҳид бо сардори Амонуллохон, дар Филипин ташкилоти экстремистӣ бо номи «Абу Сайф»,  ки характери исломӣ доштанд,  амал мекарданд. Ин ташкилотҳо ба рӯйхати гурӯҳҳои терроризми байналхалқӣ дохил карда шудаанд.

   Хусусияти асосии исломи муосир афзудани нақши сиёсӣ ва идеологии он дар сатҳи ҷаҳонӣ мебошад. Тайи солҳои охир дар манотиқи гуногуни мусулмоннишин равияву ҳаракатҳои сиёсӣ ва иртиҷоие рӯи кор омадаанд, ки аксари онҳо хусусият ва характери ифротиву тундгароӣ доранд. Аз байни ин равияҳои динии исломӣ дар Осиёи Марказӣ ҳаракатҳои   ваҳҳобия, Ҳизби таҳрир, равияи салафия, Ҳаракати Исломии Ӯзбекистон, Ҷамоати таблиғ, Ансор-ул-лоҳ ва ғайраҳоро ном бурдан мумкин аст, ки гоҳе ошкор ва гоҳ ба таври пинҳонӣ  фаъолият мебаранд. Доираи асосии фаъолияти ин ҳаракатҳо бештар дар байни ҷавонон ва наврасон буда, аз эҳсоси эътиқодиву маърифати сусти динии онҳо сӯистифода менамоянд. Ҳадафи аслии ин ҳаракатҳо  тавассути фазои динӣ ба муҳити сиёсӣ роҳ ёфтан ва халалдор намудани субботу оромии ҷомеа мебошад.

   Дар байни ин ҳаракату равияҳо тайи солҳои охир ҷараёни салафия  бештар фаъолтар гардидааст. Шеваи асосии фаъолияти салафиҳо асосан ҳамон шеваи ваҳҳобияи солҳои 90-уми қарни гузашта ва чеҳрааш ҳам дар асл ҳамон чеҳраи ваҳҳобия мебошад. Яке аз наҳзатҳои аввалини  ислоҳи мазҳабию динӣ дар қаламрави кишварҳои исломӣ наҳзати  «Ваҳоббия» буд. Ваҳҳобия дар Арабистони Саудӣ дар асри XVIII  арзи вуҷуд намудааст. Асосгузори ин наҳзат Муҳаммад ибни Абдулваҳҳоб (1703-1792), яке аз пешвоёни мазҳаби ҳанбалӣ буд. Сарчашмаи ғоявии ваҳҳобия хеле барвақтар аз тарафи яке аз уламои машҳури ҳанбалӣ  Ибни Таймийя (1262-1328),  дар асри ХIII таҳия шуда буд. Асли таълимоти ваҳҳобияро поксозии ислом аз тариқи руҷӯъ ба исломи ибтидоии даврони паёмбари ислом Муҳаммад ташкил мекард.

   Чун  ваҳҳобия дар пайи ҳаводиси маъмули он солҳо обрӯву мақоми худро аз даст дода буд, дертар  бо дигар ном рӯи саҳна омад. Фаъолияти ин ҳаракат нишон медиҳад, ки ҳадафи онҳо аслан аз тариқи фазои динӣ ба фазои сиёсиву иҷтимоӣ роҳ ёфтан мебошад.

   Дар Тоҷикистон фаъолияти салафиҳо аз соли 2000-ум шурӯъ ёфта, солҳои 2005-2008 пайравони онҳо дар шаҳри Душанбе ва дигар ноҳияву вилоятҳои атроф афзудан гирифт. Дар ин солҳо онҳо масҷидҳои алоҳида ташкил намуда, ба шаклу шеваҳои алоҳида ба адои намоз ва дигар фароизи динӣ идома медоданд. Пешвоён ва роҳандозони ин ҳаракат аз худи мусулмонони маҳаллӣ буданд. Онҳо шахсоне буданд, ки дар хориҷи кишвар таълимоти динӣ гирифтаанд ё ҳангоми муҳоҷирати меҳнатӣ бо таълимотҳои динии хориҷи кишвар ошно шуда буданд. Вазорати адлияи ҷумҳурӣ соли 2009 салафияро равияи ифротӣ эътироф намуда, фаъолияти онро дар қаламрави ҷумҳурӣ манъ намуд.

   Ҳаракати дигари мазҳабие, ки худро ҷунбиши исломӣ медонад, ба фаъолияти ҳизби ифротию сиёсии динӣ «Ҳизби таҳрир» тааллуқ дорад, ки дар кишварҳои Осиёи Марказӣ хеле фаъол  шудааст. Аз таърихи пайдоиши ин ҳизб маълум мешавад, ки он аз тарафи  Тақийуддини Набҳонӣ (1909-1977)  соли 1953 дар Урдун таъсис ёфтааст.

   Аз аввали пайдоишаш ин ҳизб худро ташкилоти сиёсии аҳли суннат ва ҷамоат муаррифӣ намуда, баргаштан ба тарзи ҳаёти исломӣ дар асоси меъёрҳои шариатро ҳадафи  худ қарор медиҳад.  Ин ҳизб дар Осиёи Марказӣ аввал дар Ӯзбекистон ва баъд аз он ҷо дар Қазоқистон, Қирғизистон ва Тоҷикистон роҳ ёфтааст. Дар Тоҷикистон ин ҳизб бо қарори Суди Олӣ аз соли 2001 ҳамчун ҳаракати экстремистиву  ифротӣ дониста шуда, фаъолияти он манъ карда шудааст. 

   Ташкилот ё ҳаракати динии дигаре, ки дар ҷомеаҳои мусулмонӣ, махсусан дар кишварҳои Осиёи Марказӣ тайи солҳои охир хеле фаъол шудааст, «Ҷамоати таблиғ»  мебошад. Пайравони ин ҳаракат худро аз фаъолияти сиёсӣ канор гирифта, ҳадафашонро аз таблиғи фазилатҳо ва муқаррароти исломӣ иборат медонанд. Маркази ин ҷамоат дар шаҳри Деҳлӣ қарор гирифтааст. Муассис ва бунёдгузори он Муҳаммад  Илёси  Кондеҳлавӣ (1886-1946) мебошад.

   Ин ҳаракат баъди солҳои 2000 - ум ба кишварҳои Осиёи Марказӣ ва аз он ҷумла ба Тоҷикистон низ роҳ ёфта, аъзоёни худро ба таблиғу ташвиқ мефиристад. Фаъолияти ин ҷамоат дар Тоҷикистон аз соли 2006-ум  манъ карда шудааст. 

   Ташкилоти дигаре, ки дар Осиёи  Миёна баъди солҳои 90-уми қарни гузашта фаъолияти сиёсӣ мебарад, «Ҳаракати исломии Ӯзбекистон» мебошад. Ин ташкилоти исломӣ соли 1996 аз тарафи аъзоёни аҳзоби манъшудаи собиқи Ӯзбекистон, аз қабили «Ҷамъияти адолат» («Адолат уюшмасӣ»), «Ҳизби исломии Туркистон», «Лашкари ислом» («Ислом лашкарлари») ва ғайраҳо таъсис ёфтааст. Дар бисёр кишварҳо Ҳизби исломии Ӯзбекистон ҳамчун ташкилоти террористӣ шинохта шудааст. 

   Ҳизби  наҳзати исломии Тоҷикистон  4-декабри соли 1991 ташкил шуда, бинобар вазъи номуътадили ҷомеа  фаъолияти он аз соли 1992 то соли 1997 дар ҳудуди Ҷумҳурии Исломии Афғонистон идома ёфт.  Баъди имзои Созишномаи умумии  истиқрори  сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон аз 27 июни соли 1997 дар асоси қарори  Раёсати Суди Олӣ аз 12 августи  соли 1999 фаъолияти он  дар Ҷумҳурии Тоҷикистон  иҷозат дода шуда,  28 сентябри соли 1999 дар Вазорати адлия ба қайд гирифта шуда буд. 

   ҲНИТ тайи солҳои охир  қонуншиканиҳо, аз он ҷумла ҷиноятҳои хусусияти террористию  экстремистидоштаро  содир менамуд.  Аъзоёни ин ҳизби мамнӯъгашта дар байни аҳолӣ кинаву адоват, норозигиву иғво барангехта, ҳаёти осудаи шаҳрвандонро халалдор менамуданд ва ба амнияти  соҳибихтиёрии Ҷумҳурии Тоҷикистон низ таҳдид эҷод менамуданд.

   Вазорати корҳои дохилии Ҷумҳурии Тоҷикистон 560 ҷиноятҳои вазнин ва махсусан вазнини содирнамудаи аъзоёни ҲНИТ ва 1050 ҳуқуқвайронкуниҳои  маъмурии онҳоро  ошкор намудааст. Тибқи маълумотҳои оморӣ бошад,  зиёда аз 800 нафар узви ҲНИТ барои алоқамандӣ бо ташкилотҳои экстремистиву террористӣ дастгир гардида, зиёда аз 1000 нафарро барои гирифтани таълимоти террористӣ- экстримистӣ ба кишварҳои хориҷӣ фиристодааст.

   Бо пайдо шудани ташкилоти нави террористӣ- Ҳизби наҳзатии  исломии Тоҷикистон дар қаламрави кишварҳои узви Созмони Ҳамкориҳои Шанхай (СҲШ)  хатароти  даҳшатафканӣ хеле афзуд. Директори Кумитаи иҷроияи Сохтори минтақаии зиддитеррористии Созмони Ҳамкориҳои  Шанхай  Евгений Сисоев аз фаъолияти ташкилотҳои байналмилалии террористӣ, аз ҷумла,  махсус ба фаъолияти таҳдидкунандаи Ҳизби наҳзати исломӣ  ишора кард, ки бо қарори  Суди Олии Тоҷикистон, фаъолияташ манъ карда шудааст  ва  яке  аз садумин  созмони ифротию террористӣ эътироф гардидааст. Мақсади асосии  фаъолияти ин ҳизб на хизмат дар роҳи дину диёнат, балки  тағйир додани сохти конститутсионии Ҷумҳурии Тоҷикистон  ва амалӣ намудани мақсадҳои хоҷаҳои хориҷии худ буд. 

   Ҷанги ҷаҳоние, ки дар амал аст, ҷанги дин ва мазҳабҳое мебошад, ки экстремизми ҷаҳон хеле устокорона бо мақсади нест кардани мардуми мусулмон бо дасти мусулмонон тайёр намудааст. Албатта, дар сарзаминҳои мусулмонӣ ин кор хеле осон даст медиҳад, зеро мусулмонон дар дин ва имон муътақиданд ва он чӣ таалуқ ба ислом дорад, қабул менамояд. Ҷавононро мебояд, ба ҷомеа  ба назари ақл нигоҳ кунанд, хуб ва бадро фарқ  карда тавонанд, хушёрӣ ва  зиракии  сиёсиро   ба кор баранд, то ин ки таъриху фарҳанг, мероси бою ғанӣ ва тамаддуни гузаштагони худро бегазанд ба ояндагон расонида  тавонанд.

Миҷгона ҳамроҳи модараш Мусулмонова Зебӣ дар ҷамоати деҳоти Ҳисор, деҳаи Ҳаёти нав зиндагии хурраму осоишта дошт.