Ҳоло яке аз масъалаҳои муҳим, ки ҷомеаи чаҳонӣ ва ҷумҳурии моро низ ба ташвиш овардааст, терроризм ва ифротгароӣ мебошад. Терроризм ва ифротгароӣ яке аз зуҳуроти номатлуб дар замони имрӯза ба шумор меравад, зеро зуҳуроти, мазкур боиси ба миён омадани оқибатҳои нохуш - таҳдид ё истифодаи зӯроварӣ, расонидани зарари вазнин, таҷовуз ба ҳаёти арбоби давлатӣ ё ҷамъиятӣ, бенизомӣ, тағйири сохти конститутсионӣ дар мамлакат, ғасби хокимият ва аз они худ кардани ваколатҳои он, барангехтани низои миллӣ, иҷтимоӣ ва динӣ мебошад.

Терроризм аз нуқтаи назари ҳуқуқ ин содир намудани амалҳое мебошанд, ки ба одамон хатари марг ба миён меоварад, истифодаи он мақсади ҷисмон бартараф кардани рақибони сиёсӣ, вайрон кардани бехатарии ҷамъиятӣ, тарсонидани аҳолӣ ё расонидани таъсир барои аз тарафи ҳокимият қабул кардани қарорҳо мебошад.

«Омӯзгор дар раванди таълиму тарбия ҳуқуқи хато карданро надорад, зеро тақдири насли ояндасоз ва пешбарандаи давлату ҷомеа дар дасти ӯст».

                                                                                                                                   Эмомалӣ Раҳмон

        Муаллим, устод, омӯзгор. Чун ин мафҳумҳоро ба забон меорем дар пеши назар чеҳраи нуронии шахсе намудор мегардад, ки тамоми ҳаёти хешро баҳри тарбияи насли наврас бахшидааст. Агар барои аз хоби ноз бедор сохтани табиат баҳор лозим бошад, пас баҳри саводнок шудану ба роҳи рост рафтани инсоният муаллим нақши калон дорад. Ҳеҷ кас аз батни модар оқилу донишманд ба дунё наомадааст. Хизмати муаллим аст, ки устод Рӯдакиро чун шоири шоирон, ҳаким Фирдавсиро чун муаллифи асари безаволи «Шоҳнома», Айнӣ, Лоиқ, Турсунзода, Меҳмон Бахтӣ, Аскар Ҳаким, Фарзона, Кароматулло Олимов ва дигар адибони ҷовидон ба камол расонид.

Лоиқ монанди офтобест, ки ба ҳама якхела нур мепошад.

Чуноне, ки гуфтаанд:

         Лоиқ, Лоиқ нумӯи миллат боқист,

         Мастии ту дар сабӯи миллат боқист.

         Аз дӯши гарони нокасон боке нест,

         Фарёди ту дар гулӯи миллат боқист.

         Лоиқ, лоиқи сухан, лоиқи таҳсин, лоиқи ёдоварӣ, лоиқи  ин хоку Ватан аст! Бале, ӯ шоирест, ки ҳар ҳарфи баёнаш монанди уқоб баландпарвоз аст ва дарҳол андаруни қалби инсони пешқадам ҷо мегирад. Шоире буд, ки на бо ранг, балки бо хуни дил шеър ифшо кард.

Тарбияи ахлоқии насли наврас аз замони қадим то имрӯз диқати аҳли башар, ба хусус шахсияти солимфикро ба худ ҷалб намудааст. Таассуровар аст, ки вақтҳои охир аз ҷониби насли наврас ва ҷавонон ҷинояту қонуншиканиҳо зиёд шуда истодааст. Бо шарофати Истиқлолият имрӯз дар ҷомеаи мо тамоми фаризаҳои дини мубини Ислом бемамоният иҷро мешаванд. Дар гузаштаи на он  қадар дур,  кишварамон мубталои ҷангӣ шаҳрвандӣ шуд, ба мо сабақ медиҳад, ки барои рушди давлати худ саъю талош варзем, тибқи талаботи Қонунҳо амал намоем ва муҳимтар аз ҳама ваҳдату якдигарфаҳмиро дар ҷомеа таъмин созем. Яке аз масоили муҳими идеологӣ нақши минбар мебошад, ки имрӯз асосан дар дасти ходимони дин ва руҳониён аст.