ПАЁМИ ТАБРИКИИ  РАИСИ НОҲИЯИ ВАРЗОБ МЎҲТАРАМ ШЕРАЛИЗОДА МУЊАМАДУЛЛО УМАР БАХШИДА  БА ТАҶЛИЛИ РЎЗИ ПРЕЗИДЕНТИ ҶУМҲУРИИ ТОҶИКИСТОН

   Ҳамдиёрони азиз !

   Бо манзури эҳтирому эътирофи фазилати сиёсатмадориву давлатдории навини кишвар, таъмини сулҳу ваҳдату ягонагии мардуми сарзамин ва болоравии обрӯву нуфузу мақоми Тоҷикистони соҳибистиқлоли мо дар арсаи байналмилалӣ  14 майи соли 2016 бо пешниҳоди парлумони кишвар ба хотири арҷгузорӣ ба хидматҳои  Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумњурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи рўзҳои ид» тағйиру иловаҳо ворид карда шуда, дар асоси он ба моддаи 2-и  Қонуни мазкур боз як рўзи таърихӣ илова гардид – 16  ноябрро ҳамчун  Рўзи Президенти Ҷумњурии Тоҷикистон пазируфтанд.     

   Ҳамаи Шумоёнро ба муносибати таҷлили  Рўзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон табрику таҳният менамоям.

   Президенти муаззами кишвар мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҳоле зимоми ҳокимиятро ба даст гирифтанд, ки халқи тоҷик дар ҳолати яъсу ноумедӣ қарор дошта, умед ба фардои ҳаёт норавшан буд. Баробари Роҳбари давлат интихоб гардидан, дар Иҷлосияи таърихии 16-уми Шўрои Олии Ҷумҳурӣ Ҷаноби Олӣ чунин иброз доштанд: «Тамоми донишу таҷрибаамро барои дар ҳар хона ва ҳар оила барқарор шудани сулҳ равона карда, ҷиҳати  шукуфоии Ватани азизам садоқатмандона меҳнат мекунам. Барои ноил шудан ба ин нияти муқаддас, агар лозим шавад, ҷони худро нисор мекунам».

   Вазифа ва ҳадафҳое,  ки дар он рўзҳо пешорў меистоданд, оҷилан андешидани тадбирҳои қатъӣ бобати хомўш намудани ҷанги шаҳрвандӣ, ба ҳам овардани миллати тоҷик, баргардонидани гурезагони иҷборӣ, нигоҳ доштани якпорчагии давлати мустақили тоҷикон, ҳидоят намудани шаҳрвандони мамлакат ба корҳои созандагӣ буд.

   Ёдовар шудан ба маврид аст, ки Эмомалӣ Раҳмон маҳз тавассути  марди олиму оқилу фозилу хирадманд буданашон, бидуни  талафот  Созишномаи  сулҳро  ба  имзо  расонида,  дар  роҳи  овардани  сулҳ  ба  Тоҷикистон  нақши  муҳимро  ифо  намуданд. Боиси  ифтихори  ҳамагон  аст, ки  таҷрибаи  пойдории  сулҳи  Тоҷикистонро  дигар  кишварҳои  ҷаҳон  омӯхта,  истифода  мебаранд.

   Мутобиқи нахустизҳороти худ ба ҷангу хунрезӣ хотима бахшида сулҳу ваҳдатро дар кишвар таъмин намуданд.

   Адабиёти тоҷик дар ситоиши накўкориҳои  қаҳрамони меҳвари саршор аз асарҳои барҷаставу ибратомўз аст. Ин шахсияти бузурги сиёсӣ ходими ҷамъиятӣ, бунёдгузори сулҳу ваҳдат ва давлати миллии тоҷикон рисолати  таърихии худро дар назди халқу Ватан ба ҷо оварда, бо ҳиммати баланд ва зеҳну тафаккури олии созанда эътибори  мардуми кишварро дар ақсои олам ба маротиб афзуданд. Барои тасвири  симои ин тоҷики асил, меросдори хиради ниёгон, устувору ҷонфидо, бунёдкору созанда, ҳомӣ ва муҳофизи тинҷиву оромӣ, хонаободӣ ва хушбахтии ҳар як тоҷику тоҷикистонӣ садҳо ҷилд китобҳои бузург интишор кардан кам аст.

    Ситоишномаи Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар адабиёти тоҷик бардавом ва беинтиҳост. Ҳеҷ кас ва ҳеҷ қувваи сиёсӣ, аз ҷумла, нерўҳои низоъангез, ки имрўз ин дастовардҳоро нодида мегиранд, хоҳу нохоҳ мавҷудияти Тоҷикистон ва ягонагии онро наметавонад инкор созад.

   Дар арсаи  байналмилалӣ  ҳамчун  шахси  сулҳофару  сулҳпарвар,  сарҷамъкунандаи  миллату  мардумсолор,  амалисозандаи  заҳматҳои  ояндабинона  баҳри  рушду  нумӯ  ва  ободии  Ватану  овардани  шароити  арзанда  барои  мардуми  кишвар,  ташаббускори  ҳалли  масъалаҳои  глобалӣ  шинохта  шудани  Пешвои  миллат,  Президенти  Тоҷикистонро  на  танҳо  сокинони  кишвар,  инчунин,  ҷаҳониён  эътироф  намудаанд.

   Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон оид ба масъалањои глобалӣ дар сатҳи ҷаҳон ҳамчун сиёсатмадори ҷаҳонӣ пазируфта шудаанд, ки аз ҷониби дигар сарварони давлатҳои абарқудрат баҳои баланд гирифта, бори дигар ба раддабандии бонуфузтарин мусалмонони ҷаҳон ворид шуданд, ки дар ин рӯйхат 500 мусалмони бонуфузи ҷаҳон шомиланд. Сарвари давлати Тоҷикистон бори шашум аст, ки ба ин раддабандӣ ворид мегарданд.

   Ташаббуси чоруми ҷаҳонӣ дар соҳаи об –«Даҳсолаи байналмилалии амал «Об барои рушди устувор, солҳои 2018-2028» бо иштироки Роҳбари давлат дар Маљмааи умумии Созмони Миллали Муттаҳид расман оғоз гардид, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон дар ин самт ҳамчун кишвари ташаббускор ва пешсаф дар арсаи ҷаҳонӣ эътироф гардидааст.

    Руйдоди таърихии дигар ба кор андохтани агрегати якуми нерўгоҳи барқи обии « Роғун», яъне иншооти тақдирсози аср ва ояндаи дурахшони Тоҷикистон, ки ба шарофати он орзуи чандинсолаи мардуми шарифу заҳматқарини тоҷик амалӣ гардид, ибтидои гардиши куллӣ дар таърихи Тоҷикистони соҳибистиқлол ва як қадами устувору бузурги кишвари мо дар самти расидан ба ҳадафи якуми стратегии миллӣ – истиқлолияти энергетикӣ ба хисоб меравад.

   Имрӯз  ба баҳои баландтарин  сазовор гардидани  фарзанди  фарзонаи  миллатамон,  ба  боварии  халқ даромада маъво  гирифтан  дар дили хурду бузург аст, ки  хушбахтона,  ин  ба  Пешвои  маҳбубамон  ба  пуррагӣ  насиб  гаштааст.  Маҳз  бо  дарназардошти  хизматҳои  шоиста  баҳри  эҳёи  давлати  тоҷикон,  саҳми  бузургаш  дар  барқарор  кардани  сулҳ,  сарҷамъ  кардани  миллати  тоҷик  ва  ваҳдати  мардум  ба  фарзанди  фарзонаи  халқи  тоҷик,  Президенти  Ҷумҳурии  Тоҷикистон  мӯҳтарам  Эмомалӣ  Раҳмон  унвони  “Асосгузори  сулҳу  ваҳдати  миллӣ  — Пешвои  миллат”  дода  шудааст.  Аз  ин  лиҳоз,  барои  мо  ҳаёту  хизматҳои  Президенти  Ҷумҳурии  Тоҷикистон  мӯҳтарам  Эмомалӣ  Раҳмон  намунаи  олии  ватандӯстӣ,  намунаи  беҳтарини  хизмат  ба  Ватан  ва  ҷомеа,  вафо  ба  қавлу  амал  мебошад. 

   Дар санаи 11  октябри  соли  равон  дар  чорабинии  бисёр  муҳимми  сиёсӣ — интихоботи  Президенти  Ҷумҳурии  Тоҷикистон  сокинони ноҳия дар баробари  мардуми  кишвар  бо  як  ҷаҳон  эътиқоду  боварии  бузург  сарнавишти  миллат  ва  тақдири мамлакатро маротибаи   панҷум  ба  Асосгузори  сулҳу  ваҳдати  миллӣ – Пешвои  миллат  мӯҳтарам  Эмомалӣ  Раҳмон  вогузор  намуданд.

   Чуноне, ки  ҳангоми суханронии худ ба муносибати савгандёдкунии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Ҷаноби Олӣ, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон қайд намуданд; – “ Ман ҳамчун як фарзанди халқи азизи Тоҷикистон ҳанӯз аз рӯзҳои аввали фаъолияти худ дар мансаби Роҳбари давлат аз пуштибонии самимии  мардуми  шарафманди кишвар, дуои хайри падарону модарон, собиқадорону пирони рӯзгор ва махсусан, дастгирии  фаъолонаи  ҷавонони  ватандӯсту  бонангу  номус  руҳу  нерӯи тоза гирифта,  дар  ҷодаи  рафъи  мушкилоти ниҳоят сахту сангини сиёсӣ ва  иқтисодиву иҷтимоии кишвар бо иродаи мустаҳакам ва азми қавӣ қадам гузоштам. Ман аз мардуми азизи Тоҷикистон як ҷаҳон сипосгузорам, ки заҳмату  талошҳои маро бо иштироки фаъолонаи худ қадрдонӣ карда, муҳаббату  самимияти нисбат ба ман доштаашонро бо додани раъйи хеш исбот намуданд”.

   Ин санаи муборак бегуфтугў ба иди воќеии мардум  табдил ёфта, сокинони ноњия дар баробари тамоми сокинони ҷумњурї бо ифтихор ва дилу дидаи гарм онро таљлил мекунанд.

   Имрўз  мо сиёсати сулҳҷўёнаву ваҳдатофари  Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ- Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро ҳамаҷониба пуштибонӣ намуда, шукронаи ваҳдату ягонагии миллатро мекунем. 

   Таҷлили Рўзи Президент дар қатори Рўзи Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Рўзи Конститутсия ҷашни ифтихории мост. Он ҳамчун  санаи фаромўшношуданӣ дар саҳифаи китоби таърихи тоҷикон  бо ҳарфҳои заррин сабт гаштааст. Имрўз корвони истиқлол бори гаронбаҳои сулҳу ваҳдат, оромиву осоиштагиро бо қадамҳои устувор дар шоҳроҳи бузург пеш мебарад.

                      Дӯстони азиз !

   Бо рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамаи Шумоён ва сокинони ноҳияро самимона муборакбод гуфта, ба хонадони ҳар яки мову Шумо фазои осоишу меҳр, файзу баракат ва ба диёри биҳиштосои Тоҷикистон сулҳу сафо ва гулгулшукуфоии ҷовидонаро таманно менамоям.

 

 

   Дар ибтидои асри XXI  инсоният ба хатари ҷиддие, ки ба бақои одаму олам таҳдид менамояд рӯ ба рӯ гардид. Хатари терроризм, ки имрӯзҳо аксари  мамлакатҳои дунёро нигарон карда, мардумони зиёдеро сарсону саргардон намудааст, ба яке аз масъалаҳои асоситарини ҷомеаи имрӯзаи саёра табдил ёфтааст. Вазъи амнияти ҷомеаи ҷаҳонӣ дар шароити муосир нигаронкунанда ва мураккаб гардидааст. Кишварҳое, ки дар шароити бесуботӣ қарор доранд, барои онҳо идора ва таъмини амнияти миллии кишварашон ғайриимкон мегардад, ки дар ниҳоят ба амнияти дигар кишварҳо низ бетаъсир намемонад.

   Решаҳои терроризм хеле чуқур  буда,  касе гуфта наметавонад, ки  аввалин  амали террористӣ  кай,  дар куҷо ва бо кадом мақсад рух додааст.  Дар давраи қадим, асрҳои миёна ва давраи нав ҳам одамони алоҳида ва гурӯҳҳои муташаккили сиёсию мазҳабие буданд, ки ба воситаи тарсонидану даҳшатафганӣ мехостанд, мақсадҳои худро амалӣ намоянд. Дар охири асри XX  ва аввали асри XXI амалҳои террористӣ бештар характери сиёсӣ гирифта, доираи фаъолияти террористон хеле васеъ мегардад. Имрӯз терроризм беш аз пеш хусусияти фаромиллӣ ва глобалиро касб намудааст.  

   Тоҷикистон, ки ҷанги таҳмилии шаҳрвандиро аз сар гузаронидааст ва бо зуҳуроти зишти ин падидаи номатлуб аз наздик шинос мебошад, ҷонибдори пойдорӣ ва устувории муборизаи қотеъона ва ҳамоҳангшудаи ҷомеаи ҷаҳонӣ бар зидди терроризм аст. Терроризмро ҳамчун таҳдиди рӯйрост ва хатарнок ба давлатҳои муосир аксари  сиёсатмадорон  эътироф менамоянд. Аз таҳдиди терроризм ҳеҷ  як давлат эмин  буда наметавонад. Аз ин хотир, ҳамаи давлатҳои ҷаҳонро мебояд дар мубориза бар зидди терроризм якҷоя фаъолият намояд.

   Экстремизми исломӣ – роҳи радикалии таҳкурсии ислом ба ҳисоб рафта, роҳи зуроварии муборизаи сиёсӣ мебошад.

   Соли 1989 аз тарафи Усома Бен Ладен ташкилоти исломии «Ал-Қоида» ташкил  ёфт. Дар баробари ин соли 1998 аз тарафи Усома Бен Ладен  «Фронти байналхалқии исломӣ» ташкил карда шуд, ки якчанд гурӯҳҳои радикалҳои исломиро ба монанди «Ал-исломия», «Муҳоҷирон», «Ал-ҷиҳод», «Ҳаракат-ул-ансор»-ро муттаҳид кард, ки онҳо дар Покистон, Эрон ва Афғонистон ҳамчун гурӯҳҳои экстремистӣ ва террористӣ амал мекарданд.

   Инчунин, аз тарафи ин ташкилотҳои экстремистӣ тайёр намудани мутахассисони ҳарбӣ яъне «ҳарбиёни ҷиҳод» махсус лагерҳои ҳарбӣ дар ҳудудҳои Афғонистон, Покистон ва Судон ба вуҷуд омаданд. Дар Покистон 15 гурӯҳи муттаҳид бо сардори Амонуллохон, дар Филипин ташкилоти экстремистӣ бо номи «Абу Сайф»,  ки характери исломӣ доштанд,  амал мекарданд. Ин ташкилотҳо ба рӯйхати гурӯҳҳои терроризми байналхалқӣ дохил карда шудаанд.

   Хусусияти асосии исломи муосир афзудани нақши сиёсӣ ва идеологии он дар сатҳи ҷаҳонӣ мебошад. Тайи солҳои охир дар манотиқи гуногуни мусулмоннишин равияву ҳаракатҳои сиёсӣ ва иртиҷоие рӯи кор омадаанд, ки аксари онҳо хусусият ва характери ифротиву тундгароӣ доранд. Аз байни ин равияҳои динии исломӣ дар Осиёи Марказӣ ҳаракатҳои   ваҳҳобия, Ҳизби таҳрир, равияи салафия, Ҳаракати Исломии Ӯзбекистон, Ҷамоати таблиғ, Ансор-ул-лоҳ ва ғайраҳоро ном бурдан мумкин аст, ки гоҳе ошкор ва гоҳ ба таври пинҳонӣ  фаъолият мебаранд. Доираи асосии фаъолияти ин ҳаракатҳо бештар дар байни ҷавонон ва наврасон буда, аз эҳсоси эътиқодиву маърифати сусти динии онҳо сӯистифода менамоянд. Ҳадафи аслии ин ҳаракатҳо  тавассути фазои динӣ ба муҳити сиёсӣ роҳ ёфтан ва халалдор намудани субботу оромии ҷомеа мебошад.

   Дар байни ин ҳаракату равияҳо тайи солҳои охир ҷараёни салафия  бештар фаъолтар гардидааст. Шеваи асосии фаъолияти салафиҳо асосан ҳамон шеваи ваҳҳобияи солҳои 90-уми қарни гузашта ва чеҳрааш ҳам дар асл ҳамон чеҳраи ваҳҳобия мебошад. Яке аз наҳзатҳои аввалини  ислоҳи мазҳабию динӣ дар қаламрави кишварҳои исломӣ наҳзати  «Ваҳоббия» буд. Ваҳҳобия дар Арабистони Саудӣ дар асри XVIII  арзи вуҷуд намудааст. Асосгузори ин наҳзат Муҳаммад ибни Абдулваҳҳоб (1703-1792), яке аз пешвоёни мазҳаби ҳанбалӣ буд. Сарчашмаи ғоявии ваҳҳобия хеле барвақтар аз тарафи яке аз уламои машҳури ҳанбалӣ  Ибни Таймийя (1262-1328),  дар асри ХIII таҳия шуда буд. Асли таълимоти ваҳҳобияро поксозии ислом аз тариқи руҷӯъ ба исломи ибтидоии даврони паёмбари ислом Муҳаммад ташкил мекард.

   Чун  ваҳҳобия дар пайи ҳаводиси маъмули он солҳо обрӯву мақоми худро аз даст дода буд, дертар  бо дигар ном рӯи саҳна омад. Фаъолияти ин ҳаракат нишон медиҳад, ки ҳадафи онҳо аслан аз тариқи фазои динӣ ба фазои сиёсиву иҷтимоӣ роҳ ёфтан мебошад.

   Дар Тоҷикистон фаъолияти салафиҳо аз соли 2000-ум шурӯъ ёфта, солҳои 2005-2008 пайравони онҳо дар шаҳри Душанбе ва дигар ноҳияву вилоятҳои атроф афзудан гирифт. Дар ин солҳо онҳо масҷидҳои алоҳида ташкил намуда, ба шаклу шеваҳои алоҳида ба адои намоз ва дигар фароизи динӣ идома медоданд. Пешвоён ва роҳандозони ин ҳаракат аз худи мусулмонони маҳаллӣ буданд. Онҳо шахсоне буданд, ки дар хориҷи кишвар таълимоти динӣ гирифтаанд ё ҳангоми муҳоҷирати меҳнатӣ бо таълимотҳои динии хориҷи кишвар ошно шуда буданд. Вазорати адлияи ҷумҳурӣ соли 2009 салафияро равияи ифротӣ эътироф намуда, фаъолияти онро дар қаламрави ҷумҳурӣ манъ намуд.

   Ҳаракати дигари мазҳабие, ки худро ҷунбиши исломӣ медонад, ба фаъолияти ҳизби ифротию сиёсии динӣ «Ҳизби таҳрир» тааллуқ дорад, ки дар кишварҳои Осиёи Марказӣ хеле фаъол  шудааст. Аз таърихи пайдоиши ин ҳизб маълум мешавад, ки он аз тарафи  Тақийуддини Набҳонӣ (1909-1977)  соли 1953 дар Урдун таъсис ёфтааст.

   Аз аввали пайдоишаш ин ҳизб худро ташкилоти сиёсии аҳли суннат ва ҷамоат муаррифӣ намуда, баргаштан ба тарзи ҳаёти исломӣ дар асоси меъёрҳои шариатро ҳадафи  худ қарор медиҳад.  Ин ҳизб дар Осиёи Марказӣ аввал дар Ӯзбекистон ва баъд аз он ҷо дар Қазоқистон, Қирғизистон ва Тоҷикистон роҳ ёфтааст. Дар Тоҷикистон ин ҳизб бо қарори Суди Олӣ аз соли 2001 ҳамчун ҳаракати экстремистиву  ифротӣ дониста шуда, фаъолияти он манъ карда шудааст. 

   Ташкилот ё ҳаракати динии дигаре, ки дар ҷомеаҳои мусулмонӣ, махсусан дар кишварҳои Осиёи Марказӣ тайи солҳои охир хеле фаъол шудааст, «Ҷамоати таблиғ»  мебошад. Пайравони ин ҳаракат худро аз фаъолияти сиёсӣ канор гирифта, ҳадафашонро аз таблиғи фазилатҳо ва муқаррароти исломӣ иборат медонанд. Маркази ин ҷамоат дар шаҳри Деҳлӣ қарор гирифтааст. Муассис ва бунёдгузори он Муҳаммад  Илёси  Кондеҳлавӣ (1886-1946) мебошад.

   Ин ҳаракат баъди солҳои 2000 - ум ба кишварҳои Осиёи Марказӣ ва аз он ҷумла ба Тоҷикистон низ роҳ ёфта, аъзоёни худро ба таблиғу ташвиқ мефиристад. Фаъолияти ин ҷамоат дар Тоҷикистон аз соли 2006-ум  манъ карда шудааст. 

   Ташкилоти дигаре, ки дар Осиёи  Миёна баъди солҳои 90-уми қарни гузашта фаъолияти сиёсӣ мебарад, «Ҳаракати исломии Ӯзбекистон» мебошад. Ин ташкилоти исломӣ соли 1996 аз тарафи аъзоёни аҳзоби манъшудаи собиқи Ӯзбекистон, аз қабили «Ҷамъияти адолат» («Адолат уюшмасӣ»), «Ҳизби исломии Туркистон», «Лашкари ислом» («Ислом лашкарлари») ва ғайраҳо таъсис ёфтааст. Дар бисёр кишварҳо Ҳизби исломии Ӯзбекистон ҳамчун ташкилоти террористӣ шинохта шудааст. 

   Ҳизби  наҳзати исломии Тоҷикистон  4-декабри соли 1991 ташкил шуда, бинобар вазъи номуътадили ҷомеа  фаъолияти он аз соли 1992 то соли 1997 дар ҳудуди Ҷумҳурии Исломии Афғонистон идома ёфт.  Баъди имзои Созишномаи умумии  истиқрори  сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон аз 27 июни соли 1997 дар асоси қарори  Раёсати Суди Олӣ аз 12 августи  соли 1999 фаъолияти он  дар Ҷумҳурии Тоҷикистон  иҷозат дода шуда,  28 сентябри соли 1999 дар Вазорати адлия ба қайд гирифта шуда буд. 

   ҲНИТ тайи солҳои охир  қонуншиканиҳо, аз он ҷумла ҷиноятҳои хусусияти террористию  экстремистидоштаро  содир менамуд.  Аъзоёни ин ҳизби мамнӯъгашта дар байни аҳолӣ кинаву адоват, норозигиву иғво барангехта, ҳаёти осудаи шаҳрвандонро халалдор менамуданд ва ба амнияти  соҳибихтиёрии Ҷумҳурии Тоҷикистон низ таҳдид эҷод менамуданд.

   Вазорати корҳои дохилии Ҷумҳурии Тоҷикистон 560 ҷиноятҳои вазнин ва махсусан вазнини содирнамудаи аъзоёни ҲНИТ ва 1050 ҳуқуқвайронкуниҳои  маъмурии онҳоро  ошкор намудааст. Тибқи маълумотҳои оморӣ бошад,  зиёда аз 800 нафар узви ҲНИТ барои алоқамандӣ бо ташкилотҳои экстремистиву террористӣ дастгир гардида, зиёда аз 1000 нафарро барои гирифтани таълимоти террористӣ- экстримистӣ ба кишварҳои хориҷӣ фиристодааст.

   Бо пайдо шудани ташкилоти нави террористӣ- Ҳизби наҳзатии  исломии Тоҷикистон дар қаламрави кишварҳои узви Созмони Ҳамкориҳои Шанхай (СҲШ)  хатароти  даҳшатафканӣ хеле афзуд. Директори Кумитаи иҷроияи Сохтори минтақаии зиддитеррористии Созмони Ҳамкориҳои  Шанхай  Евгений Сисоев аз фаъолияти ташкилотҳои байналмилалии террористӣ, аз ҷумла,  махсус ба фаъолияти таҳдидкунандаи Ҳизби наҳзати исломӣ  ишора кард, ки бо қарори  Суди Олии Тоҷикистон, фаъолияташ манъ карда шудааст  ва  яке  аз садумин  созмони ифротию террористӣ эътироф гардидааст. Мақсади асосии  фаъолияти ин ҳизб на хизмат дар роҳи дину диёнат, балки  тағйир додани сохти конститутсионии Ҷумҳурии Тоҷикистон  ва амалӣ намудани мақсадҳои хоҷаҳои хориҷии худ буд. 

   Ҷанги ҷаҳоние, ки дар амал аст, ҷанги дин ва мазҳабҳое мебошад, ки экстремизми ҷаҳон хеле устокорона бо мақсади нест кардани мардуми мусулмон бо дасти мусулмонон тайёр намудааст. Албатта, дар сарзаминҳои мусулмонӣ ин кор хеле осон даст медиҳад, зеро мусулмонон дар дин ва имон муътақиданд ва он чӣ таалуқ ба ислом дорад, қабул менамояд. Ҷавононро мебояд, ба ҷомеа  ба назари ақл нигоҳ кунанд, хуб ва бадро фарқ  карда тавонанд, хушёрӣ ва  зиракии  сиёсиро   ба кор баранд, то ин ки таъриху фарҳанг, мероси бою ғанӣ ва тамаддуни гузаштагони худро бегазанд ба ояндагон расонида  тавонанд.

Миҷгона ҳамроҳи модараш Мусулмонова Зебӣ дар ҷамоати деҳоти Ҳисор, деҳаи Ҳаёти нав зиндагии хурраму осоишта дошт.

   Имрӯз мардуми шарифу бонангу номуси миллати тоҷик, дар симои Пешвои миллат наҷотбахш, ҳомӣ, пуштибон ва Асосгузори сулҳу ваҳдати миллиро мебинанд.
       Бо кӯшишҳои пайвастаи Пешвои маҳбуби миллати тоҷик, Сарвари кишварамон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон халқи тоҷик сарҷамъу муттаҳид гашт, дар кишвар фазои сулҳу ваҳдат фароҳам оварда шуд, фарҳанги куҳан, номи нобиғаҳои миллат эҳё ва ҷашнвораҳои онҳо таҷлил шуд.
       Дар натиҷаи заҳмату талошҳои Сарвари давлат ва Пешвои миллатамон дар тӯли солҳои гузашта тамоми рукнҳои давлатдорӣ барқарор шуда, сулҳ ва ваҳдати комили миллӣ пойдор, рушди устувори иқтисодиву худогоҳӣ, таҳким, ҳисси ватандӯстии тамоми табақаҳои ҷомеа афзуд.
       Ба ҳамаи ин дастовардҳои беназир мо тавассути роҳбарии оқилонаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон хиради халқи сулҳпарвар, меҳнатдӯсту соҳибмаърифатамон ноил шудем.
       Аз ин рӯ, мо бояд ҳама шукр гӯем, ки дар рӯзҳои бениҳояд вазнин Худованд ба халқи мо марду сарвареро насиб гардонид, ки хизмати Ватанро барояш арзиши олӣ ҳисобида, бо меҳру садоқат халқу оламро огаҳ сохт, ки баҳри хизмати Ватан омодааст ҷонашро нисор кунад.
       Аз ин лиҳоз, таъкидҳои падаронаи Сарвари давлатамон ҳар яки моро водор менамояд, ки тибқи дастурҳои Президенти кишвар амал намуда, бо меҳнати ҳалолу созанда, таҳсили аъло, интизоми намунавӣ ба дастовардҳои Истиқлолияти давлатӣ, сулҳу ваҳдат, рушди бемайлони тамоми соҳаҳои ҳаёти иқтисодӣ, иҷтимоӣ, маданиву маърифатӣ ва муҳофизати Ватани азиз саҳм гузорем.
       Боиси ифтихор аст, ки Пешвои муаззами миллати тоҷик ҳамчун сиёсатмадори сатҳи ҷаҳонӣ бо мавқеи устувор ва матонати беназир, посдории таърих ва тамаддуну фарҳанги куҳанбунёди дирӯзу имрӯзи миллатамон на танҳо халқи тоҷикро ба оромию осоиштагӣ расониданд, балки дар суботи тамоми минтақа низ саҳми бузург гузоштанд.
       Ҳамасола рӯзи 16-уми ноябр ҳамчун Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон дар саросари кишварамон бо шукуҳу шаҳомати хоса ҷашн гирифта мешавад.
       Бахшида ба ин санаи таърихӣ 16-уми ноябри соли равон дар толори Қасри фарҳанги ноҳияи Варзоб бо иштироки раиси ноҳияи Варзоб муҳтарам Шерализода Муҳамадулло Умар чорабинии тантанавӣ баргузор гардид.
       Дар чорабинии мазкур роҳбарони мақомотҳои ҳифзи ҳуқуқи ноҳия, Кумитаи иҷроияи Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон дар ноҳия, муовини якум, муовинони раиси ноҳия, роҳбари Дастгоҳи раиси ноҳия, сардорони раёсат, шуъба ва бахшҳои мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии ноҳияи Варзоб, роҳбарони ташкилоту муассисаҳои ноҳия, вакилони ноҳиявию ҷамоатӣ, раисони Ҷамоатҳои шаҳрак ва деҳоти ноҳия, волонтёрони бахши кор бо ҷавонон ва варзиш ва Ташкилоти ҷамъиятии ҷавонон “Созандагони Ватан” дар ноҳия иштирок намуданд.
       Сараввал дар чорабинии тантанавӣ
раиси ноҳия муҳтарам Шерализода Муҳамадулло Умар бо сухани табрикотӣ кулли сокинони ноҳияи Варзоб ва ҳозиринро бахшида ба Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон табрику таҳният намуда, зимни суханронии худ қайд намуданд, ки Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон оид ба масъалаҳои глобалӣ дар сатҳи ҷаҳон ҳамчун сиёсатмадори ҷаҳонӣ пазируфта шудаанд, ки аз ҷониби дигар сарварони давлатҳои абарқудрат баҳои баланд гирифта, бори дигар ба раддабандии бонуфузтарин мусалмонони ҷаҳон ворид шуданд. Ба ин рӯйхат 500 мусалмони бонуфузи ҷаҳон ворид мешаванд. Сарвари давлати Тоҷикистон бори шашум аст, ки ба ин раддабандӣ ворид мегарданд.
       Шукрона аз соҳибдавлативу соҳибистиқлолии ватанамон ва сиёсати хирадмандонаи фарзанди фарзонаи миллати тоҷик, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон намуда, дар соҳаи варзиш ҷавонони мо дар мусобиқаҳои байналмилалӣ бо корномаҳои варзишии худ, Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистонро боло мебардоранд.
       Боиси ифтихори миллати тоҷик ва сокинони ноҳияи Варзоб аст, ки хонандаи синфи 11-и муассисаи таҳсилоти миёнаи умумии № 2 деҳаи Ғажнеи Ҷамоати деҳоти Варзоб-Қалъаи ноҳия Самеъҷон Абдушукуров дар давлати Сербия дар чемпионати Ҷаҳон оид ба намуди гӯштини "Самбо" бо сазовор гардидани ҷои 3-юм ва гирифтани медали Биринҷӣ ноил гардид, ки ин туҳфаи арзандаест дар арафаи ҷашнгирии Рӯзҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, 28-солагии сесияи 16-уми Шӯрои Олӣ ва Рӯзи Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад. 
       Ҳамчунин аз номи мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии ноҳияи Варзоб ба Самеъҷон Абдушукуров сипоснома ва туфаи хотиравӣ тақдим гардид. 
       Инчунин, дар чорабинии мазкур намоиши китобҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва ҳамзамон ҳунарҳои қадимаи дастие, ки масъули дасти ҳунармандони ноҳияи Варзоб мебошанд, ба намоиш гузошта  шуд. 
     Дар қисмати тантанавии чорабинӣ намоишҳо дар хусуси корнамоиҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон пешниҳоди иштирокчиён гардида, аз ҷониби аҳли фарҳанги ноҳия ва ҳунармандони шинохтаи ҷумҳурӣ чорабинии рангини фарҳангӣ доир гардид. 
       Аз ин лиҳоз, ҷашн гирифтани Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон арҷгузорӣ ба хизматҳои барҷастаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар назди халқу Ватан мебошад.
       Таҷлили Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳадяи таърих аст, ки онро бояд гиромӣ дошт.
       Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ба кулли миллати тоҷик муборак бошад!
 
Бо эҳтиром,
Олимзода Орифҷон Олим
мудири бахши Хадамоти муҳоҷират,
раиси Ташкилоти ҷамъиятии ҷавонон
"Созандагони Ватан"-и КИ ҲХДТ дар ноҳияи Варзоб