Имрӯз яке аз масъалаҳои муҳим ва ногуворе, ки ҷомеаи ҷаҳонӣ ва ҷумҳурии моро низ ба ташвиш овардааст, терроризм ва ифротгароӣ мебошад. Қурбони терроризим дар ин ё он минтақа асосан ҷавонон мебошанд. Аз ин рӯ, ҷавононро мебояд, ки зиракии сиёсиро аз даст надода, сабабу омили шахсони ифратор ва гуруҳҳои терроризмро биёмӯзанд ва барои дафъи он кӯшиш кунанд, то сулҳ, ваҳдат ва амнияти кишвар ҳифз гардад.

Терроризм ва экстремизм яке аз кирдорҳои номатлуби умумиҷаҳонӣ ба шумор рафта, мубориза алайҳи он  вазифаи дастаҷамъонаи муҳими шаҳрвандони  кишварамон бояд бошад. Чунонки  Президенти кишвар, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳамеша таъкид менамоянд терроризм ва экстремизм  ҳамчун вабои аср ба амнияти ҷаҳон ва ҳар як сокини сайёра таҳдид карда барои башарият хатари ҷиддӣ  ба бор меорад. Дар ҳамин асос мо бояд зиракии сиёсиро аз даст надиҳем ва барои ҳимояи амният, ваҳдати миллӣ, сулҳу субот, волоияти қонун ва оромии кишвари азизу маҳбубамон ҳама вақт омода бошем.

Мо ҳамма бояд дар пешгирии ҷиноятҳои хусусияти террористӣ ва экстремистидошта, саҳми худро гузошта бошем.

Ин зуҳуроти номатлуб, ки дар аксари ҳолатҳо аз ҷониби давлатҳои абарқударати Ғарб идора карда мешавад, аз он ваҷҳ   бештар ҳушдордиҳанда ва нигаронсоз мебошад, ки қисмати зиёди шаҳрвандони мамолики мусалмоннишин ва давлатҳои исломиро фарогирифтааст.

Ҳамин ҷанбаи терроризм ва экстремизм дар Паёми навбатии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам  Эмомалӣ Раҳмон чунин баён гардидааст: «Ман чандин маротиба аз минбарҳои Созмони Милали Муттаҳид ва дигар ташкилотҳои бонуфузи байналмилалӣ таъкид кар­да будам, ки террорист ватан, миллатва дину мазҳаб надорад. Гузашта аз ин, зуҳуроти даҳшатноку нафратовари терроризм, ки аксаран таҳти шиорҳои диниву мазҳабӣ сурат мегирад, баръакс, аз ҷониби душманони ин дини муқаддас  роҳандозӣ шуда, аз ваҳшонияти асримиёнагии террористӣ, пеш аз ҳама, кишварҳои исломӣ ва мусулмонони  сайёра зарар мебинанд».