Имрӯз ҷомеаи ҷаҳонӣ дар раванди бемайлони илму техника қарор дорад. Пешрафту шукуфоии оламро бедонишу маърифат наметавон тасаввур кард. Кисме аз момолики пешқадами дунё бо фарогирии неруҳои ақлонию эҷодӣ мушкилоти молиявиро ҳал намуда бошанд ҳам, аз нигоҳи падидаҳое номатлубе мисли нашъамандӣ ва СПИД изҳори ташвиш менамоянд. Аз замоне, ки олимон нишонаҳои нашъамандӣ ва таъсири онро дар ҷомеа муайян намудаанд, онро ҳамчун беморӣ маънидод карданд.
Азбаски ин беморӣ боамалу рафтори нашъаманд боиси харобиҳои зиёде шуда метавонад, дар саросари олам бо ин дард муборизаи қатъӣ эълон шудааст.

Масъалаи нақш ва мақоми дин, маҳзаб дар раванди иҷтимоии ҷомеа ҳамеша мавриди таваҷҷӯҳи муҳаққиқон ва олимон қарор гирифта буд. Барои Тоҷикистони имрӯза, ки айни замон дар шароити гузариш ба роҳҳои демократикунонии ҷомеа ва бунёди давлати демократӣ ва ҳуқуқбунёд қарор дорад, омӯзиш ва баррасии нақшу мақоми дину маҳзаб дар ҳаёти маънавию фарҳангии халқи он, хусусияти тафаккури динии аҳолӣ, дурнамои ҳамзистии ислом бо усулҳои демократия ва озодӣ дар таъмини ягонагӣ ва сулҳу суботи ҷомеа, ки аксари мутлақи онро мусулмонон ташкил медиҳанд, дорои аҳамияти бузургии илмӣ ва амалӣ мебошад.

Имрӯзҳо терроризм ҳамчун вабои аср ба амнияти ҷаҳон ва ҳар як сокини сайёра таҳдид намуда, барои башарият хатари на камтар аз силоҳи ядроиро ба миён овардааст. Рӯз то рӯз терроризм ва экстремизм ба хатари глобалӣ табдил ёфта, ҷаҳони муосирро ба ташвиш овардааст.
Афзоиши ҷиноятҳои хусусияти экстремистӣ ва террористӣ дошта ба вусъат ёфтани терроризми байналмиллалӣ, фаъолшавии унсурҳои тундраву ифродгаро, ҷалби ҷавонон ба сафи созмонҳои экстремистиву террористӣ ва иштироки онҳо дар низомҳои мусаллаҳонаи давлатҳои хориҷӣ мусоидат менамояд. Даҳшатовар он аст, барои ҷавононе, ки дар фазои ороми кишвари хеш ба дунё омадаанду кору зиндагӣ доранд, минбаъд даст задан ба ин кори номатлуб ва рӯ овардан ҷониби марг, ки дигар барояш Ватан, забон, миллат, падару модар вуҷуд надорад, балки куштор, қатл, хушунату, тундгароӣ арзишманд мегардаду халос.

Об манбаи ҳаёт ва неъмати бебаҳост. Неъматест, ки баҳри тамоми мавҷудоти зинда, аз ҷумла одам ато карда шудааст. Яъне тамоми инсоният аз об ҳуқуқи истифода карданро доранд. Аммо мутасифона, бинобар гуногунии сатҳи Замин ва ҷойгиршавии одамон, на ҳар кас метавонад, ки ба об дастрасӣ дошта бошад. Аз ин рӯ, ҷомеаи ҷаҳонӣ, хусусан сарони давлатҳоро мебояд, ки дар натиҷаи ҳамгироии бисёрҷониба ва ягонафикрии умумӣ, баҳри ҳалу фасли масъалаи норасоии об, чораҷуйи намоянд.
Танҳо дар ин маврид метавонанд, дар ҳалли мушкилоти норасоии об мусоидат намоянд. Бояд қайд намуд, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон дар бартарафсозии ин мушкилот бетараф набуда, балки яке аз давлатҳои ташаббускор мебошад.