Терроризм  ва экстремизм  ҳамчун зуҳуроти номатлуб   ҷомеаи ҷаҳониро нигарон сохтааст.  Борҳо Пешвои миллат  сарвари давлат  муҳтарам Эмомалӣ  Раҳмон    дар давлатҳои абаркудрати ҷаҳони, аз ҷумла,  Иёлоти  муттаҳидаи  Америка, Иттиҳоди давлатҳои мустақил, Аморати муттаҳидаи Араб,  Иттиҳоди давлатҳои Африка ва дар созмонҳои бонуфузи  ҷаҳони  ва ҳатто дар Конфронсҳои  байналмиллалӣ  ва борҳо дар дохили кишвар,    вилоят,  шаҳру ноҳияҳо  нисбати ин мушкилот (проблема) гуфту шунид ва мулокотҳо доир гардидааст, ки фикру андешаи худашонро бо сокинони Ҷумҳури ва кулли сокинони  сайёраи ҷаҳон байён доштаанд. 

«Ваҳдат рамзи воқеӣ ва ҷавҳари фалсафаи сулҳофарӣ, фарҳангсолориву таҳаммулпазирии миллати тоҷик ва таҷассумгари иттиҳоду ҳамбастагии тамоми мардуми Тоҷикистон мебошад».

                                                                                                                                                   Эмомалӣ Раҳмон

Сулҳу ваҳдат мафҳумест бузургу пуробуранг, ки он осоиштагӣ, озодӣ, истиқлолият, зиндагии ороми халқу миллат,  шодиву нишот, ҳамдигарфаҳмӣ ва ватандӯстиро ифода мекунад.

Маҳз ваҳдат аст, ки имрӯз кишвару миллати моро дар ҷаҳон мешиносанд ва мо бо истиқлолияти давлату миллати хеш фахр мекунем ва  шукрона мекунем, ки мардуми соҳибватанем. Ваҳдат асоси пешравии Тоҷикистон ва ояндаи дурахшони миллати моро таъмин карда метавонад. Аз ин рӯ, бояд ба қадри ин неъмати бебаҳо расида тавонем. Ваҳдат барои миллати мо шарафу номус аст ва шояд он бузургтарин дастоварди миллати шарафманди тоҷик маҳсуб ёбад, ки ба бисёр миллату халқиятҳои ҷаҳон муяссар нашудааст.

«Ҳифзи давлату миллат ва марзу буми кишвар, пеш аз ҳама, ба зиммаи Шумо ҷавонони баору ғаюр ва далеру шуҷои Ватан вогузор шудааст. Шумо бояд Ватанро ҳамчун модари худ, ҷони худ дӯст доред, ба қадраш расед ва онро чун гавҳараки чашм ҳифз намоед».

                                                                                                                                                      Эмомалӣ Раҳмон

Ҷавонӣ зиннату зеби ҳаёт аст. Аммо, аз ҳама ҷиддитар, ҷавонӣ айёми захира кардан ё ба қавле, хӯшачинии ҳар як инсон аст. Аз  ин лиҳоз ҷавонон ва наврасон бояд аз пайи донишомӯзӣ ва илмазбаркунӣ бошанд, на думболи чизи дигар. Агар имрӯз мо ҷавонон наҷӯему наомӯзем, мафкураи хешро аз донишҳо васеъ насозем, фардо дер хоҳад шуд. 

Дониш чун чароғи равшан аст, агарчӣ бисёр чароғҳо аз ӯ барфурӯзанд, вале ҳеҷ нури ӯ кам намешавад.

Дар замони мо, ки пур аз таззод, мушкилот, ихтилофу зиддиятҳост, ки доир ба афзудан ва густариши экстремизм, фундаментализм, терроризм ва дигар зуҳуроту падидаҳои номатлубу хатарафзо зиёд ҳарф мезананд ва менависанд.

Экстремист шахсест, ки дар фаъолияти худ ҷонибдори амалҳои якравию тундравӣ аст. Ин амалу зуҳурот метавонад, дар тамоми соҳаҳои фаъолияти инсон - дар дин, сиёсат, идеология, илм ва ҳатто дар варзиш низ ба миён ояд. Мутаассифона, дар олами ислом равияҳое низ арзи вуҷуд кардаанд, ки баъзе амалҳояшон ба фитнакориву тафриқаандозӣ равона гардидаанд. Ин ба моҳияти дини мубини ислом мухолиф аст ва ба он иснод меорад.