Ба таваҷҷуҳи шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон расонида мешавад, ки тавре маълум аст, масъалаҳои муҳоҷирати меҳнатӣ зери назорати доимӣ ва таваҷҷуҳи хосаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Ҷаноби Олӣ, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон қарор доранд.

Солҳои охир бо мақсади истифодаи самарноки қувваҳои корӣ дар дохил ва хориҷи кишвар ва таъмини диверсификатсия (гуногунсамтӣ) муҳоҷирати меҳнатии шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон ба хориҷа бо як қатор давлатҳои хориҷӣ дар ин самт созишномаҳои ҳамкорӣ баста шуда истодаанд.

Бояд қайд намуд, ки Ҷумҳурии Қазоқистон яке аз кишварҳое маҳсуб меёбад, ки шаҳрвандони мо дар ин давлат кор ва будубоши муваққатӣ доранд. Аз ҷумла, мутобиқи маълумоти рафту омади шаҳрвандон тавассути гузаргоҳҳои сарҳади давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар соли 2017-ум 12 ҳазору 336 нафар шаҳрвандони кишварамон ба Ҷумҳурии Қазоқистон ба муҳоҷирати меҳнатӣ сафар намуданд.

«Бо мақсади эмин нигоҳ доштани давлату миллат аз таҳдиду хатарҳои замони муосир ҷавонони мамлакатро зарур аст, ки донишҳои сиёсиашонро пайваста мукаммал гардонанд, аз таҳаввулоти босуръати ҷаҳони имрӯза мунтазам огоҳ ва барои ҳимояи манфиатҳои миллату давлат доимо омода бошанд».

                           Эмомалӣ  Раҳмон

        Дар ҳақиқат фазои озодиву сулҳу осоиштагӣ ва ваҳдату ягонагист, ки имрӯзҳо ҷавонон озодона дар тамоми ҷанбаҳои иқтисодиву иҷтимоии ҷомеа озодона метавонанд кор ва фаъолият намоянд. Зеро, имрӯзҳо ҷавонони бошарафу сарбаланди кишвар бо тамоми ҳастӣ дарк менамоянд, ки Истиқлолият муқаддастарину азизтарин неъмати дунё, рукни асосии давлати озод, рамзи шарафу номуси ватандорӣ ва нерӯи таконбахши ҳаёти ҳаррӯзаашон мебошад.

Бале, наврасону ҷавонон бояд хуб дарк намоянд, ки оянда тақдири халқу давлати Тоҷикистони соҳибистиқлол бар дӯшашон гузошта мешавад. Ин рисолати хайр, яъне ҳифзу обод кардан ва ба наслҳои оянда бахусус наврасону ҷавонон ба мерос гузоштани сарзамини аҷдодӣ ва Ватани азизи хеш масъулияти бузург дорад. Пас ҳар яки мо ҷавононро лозим аст, ки ҳамеша ба хотири таҳкими Ваҳдати миллӣ, пойдориву устувории давлати соҳибихтиёри худ ва густариш додани ватандӯстиву ватанпарастӣ кӯшиш ба харҷ диҳем. Инчунин, барои устувор намудани пояҳои Истиқлолияти миллӣ ва бунёди давлати пуриқтидори демократӣ ва эҳёи дурахшонтарин арзишҳои тамаддуни бузурги ниёгон масъулияти бузурге бар дӯш дошта бошем. Имрӯзҳо ҳар як фарди солим, аҳли ҷомеа бояд дар пешгирӣ намудани ҳодисаҳои номатлуб саҳмгузор бошанд. Қаблан ҳар як шаҳрванди инсондӯсту ватандӯстро зарур аст, ки бо андӯхтани дониши амиқу ҳаматарафа ва дар худ парваридани хислатҳои ҳамидаи одамӣ ба наврасону ҷавонон намуна бошанд. Зеро ҷавонон, ки ояндаи миллату давлати маҳбубамон Тоҷикистони азиз мебошанд, дар ҳалли бисёр масъалаҳои ҳаётӣ ва пешгирии ҷинояткорӣ қодир ҳастанд.

     Чуноне, ки қайд намудаанд  «Терроризму экстремизм ватан, дин, мазҳаб надорад», балки он хатари воқеӣ ба ҷомеаи ҷаҳонист. Терроризм чун вабои асри  ХХ1 имрӯз тамоми ҷаҳонро ба ташвиш овардааст. Имрӯз нисбат ба гурӯҳ ва ҳаракатҳои террористию ифротгароӣ, ки бо истифода аз номи дини мубини ислом, ки дини поку таҳамулгароист, ба амалҳои террористӣ даст мезананд, хуни ноҳақ мерезанд ва оромию осоиштагӣ ва суботи ҷомеаи башариро халалдор менамоянд.

       Хусусан  дар шароити имрӯза қайд намудан зарур аст, ки терроризм ва экстремизм бо тамоми зуҳуроташ ҳамчун ҷараёни иртиҷои аён гашта, доираи васеи кишварҳо ва минтақаҳои оламро фаро гирифта, ба падидаи мудҳиши умумибашари табдил ёфтааст. Аз ин лиҳоз вақтҳои охир ба гурӯҳҳои ифротгаро шомил шудани ҷавонон ва занону духтарон ин дарди ҷонсӯзи миллату ватан аст. Чунки тамоюли бегонапарастӣ ва ба фарҳангӣ бегона майл намудани занону духтарони кишвар, ташвиқи либосҳои бегона, ҳисси бегонапарастӣ, тақлидкорӣ, рафтору гуфторе, ки ба фарҳангӣ миллии мо таъсири манфӣ мерасонанд ба чашм мерасад. Бахусус имрӯзҳо мушоҳида мекунем, ки тақлиди занону ҷавондухтарон ба тарзи либоспушии бегона кӯр-кӯрона буда, ифодагари беиттилоотӣ ва бехабари аз асли масъала мебошад.

Имрӯзҳо дар ҷаҳони муосир гуруҳҳои терорристӣ ва экстремистие фаъолият доранд, ки ҳадафи асосии онҳо ҷалби шахсони бегуноҳ, аз ҷумла ҷавонон ва муҳоҷирони меҳнатӣ барои содир кардани ҷиноятҳои вазнини терорристию экстремистӣ мебошад.

Барои шомил кардан ба сафҳои худ гуруҳҳои терорристю экстремистӣ кӯшиш менамоянд ба гуруҳи муйяни аҳолӣ рӯ биёранд, ки инҳоро ҷавонон, шахсони бекор ва ниёзманд, муҳоҷирони меҳнатӣ, шахсони ба маблағ ниёз дошта, аз волидон ва ё ҷамъият ранҷида, дорои пасти дониш ва маърифати ҳуқуқӣ ва дигарон ташкил медиҳанд.

Барои эмин доштани худ аз доми гуруҳҳои терорристӣ ва  экстремистӣ ҳар як шахс, ба хусус муҳоҷирони меҳнатӣ бояд аз мафҳумҳои зерин бохабар бошанд.

Экстремист чист? -ин фаъолияти ифротии шахсони ҳуқуқӣ ва воқеъӣ ба даъвати нооромӣ, дигаркунии сохти конститутсионӣ дар давлат ғасби ҳокимият ва тасарруфи салоҳияти он ангезонидани нажодпарастӣ, миллатгароӣ, бадбинии иҷтимоӣ ва мазҳабӣ мебошад.