Лоиқ монанди офтобест, ки ба ҳама якхела нур мепошад.

Чуноне, ки гуфтаанд:

         Лоиқ, Лоиқ нумӯи миллат боқист,

         Мастии ту дар сабӯи миллат боқист.

         Аз дӯши гарони нокасон боке нест,

         Фарёди ту дар гулӯи миллат боқист.

         Лоиқ, лоиқи сухан, лоиқи таҳсин, лоиқи ёдоварӣ, лоиқи  ин хоку Ватан аст! Бале, ӯ шоирест, ки ҳар ҳарфи баёнаш монанди уқоб баландпарвоз аст ва дарҳол андаруни қалби инсони пешқадам ҷо мегирад. Шоире буд, ки на бо ранг, балки бо хуни дил шеър ифшо кард.

Тарбияи ахлоқии насли наврас аз замони қадим то имрӯз диқати аҳли башар, ба хусус шахсияти солимфикро ба худ ҷалб намудааст. Таассуровар аст, ки вақтҳои охир аз ҷониби насли наврас ва ҷавонон ҷинояту қонуншиканиҳо зиёд шуда истодааст. Бо шарофати Истиқлолият имрӯз дар ҷомеаи мо тамоми фаризаҳои дини мубини Ислом бемамоният иҷро мешаванд. Дар гузаштаи на он  қадар дур,  кишварамон мубталои ҷангӣ шаҳрвандӣ шуд, ба мо сабақ медиҳад, ки барои рушди давлати худ саъю талош варзем, тибқи талаботи Қонунҳо амал намоем ва муҳимтар аз ҳама ваҳдату якдигарфаҳмиро дар ҷомеа таъмин созем. Яке аз масоили муҳими идеологӣ нақши минбар мебошад, ки имрӯз асосан дар дасти ходимони дин ва руҳониён аст.

        Терроризм  ва экстремизм  ҳамчун зуҳуроти номатлуб   ҷомеаи ҷаҳониро нигарон сохтааст.  Борҳо Пешвои миллат  сарвари давлат  муҳтарам Эмомалӣ  Раҳмон    дар давлатҳои абаркудрати ҷаҳони, аз ҷумла,  Иёлоти  муттаҳидаи  Америка, Иттиҳоди давлатҳои мустақил, Аморати муттаҳидаи Араб,  Иттиҳоди давлатҳои Африка ва дар созмонҳои бонуфузи  ҷаҳони  ва ҳатто дар Конфронсҳои  байналмиллалӣ  ва борҳо дар дохили кишвар,    вилоят,  шаҳру ноҳияҳо  нисбати ин мушкилот (проблема) гуфту шунид ва мулокотҳо доир гардидааст, ки фикру андешаи худашонро бо сокинони Ҷумҳури ва кулли сокинони  сайёраи ҷаҳон байён доштаанд. 

«Ваҳдат рамзи воқеӣ ва ҷавҳари фалсафаи сулҳофарӣ, фарҳангсолориву таҳаммулпазирии миллати тоҷик ва таҷассумгари иттиҳоду ҳамбастагии тамоми мардуми Тоҷикистон мебошад».

                                                                                                                                                   Эмомалӣ Раҳмон

Сулҳу ваҳдат мафҳумест бузургу пуробуранг, ки он осоиштагӣ, озодӣ, истиқлолият, зиндагии ороми халқу миллат,  шодиву нишот, ҳамдигарфаҳмӣ ва ватандӯстиро ифода мекунад.

Маҳз ваҳдат аст, ки имрӯз кишвару миллати моро дар ҷаҳон мешиносанд ва мо бо истиқлолияти давлату миллати хеш фахр мекунем ва  шукрона мекунем, ки мардуми соҳибватанем. Ваҳдат асоси пешравии Тоҷикистон ва ояндаи дурахшони миллати моро таъмин карда метавонад. Аз ин рӯ, бояд ба қадри ин неъмати бебаҳо расида тавонем. Ваҳдат барои миллати мо шарафу номус аст ва шояд он бузургтарин дастоварди миллати шарафманди тоҷик маҳсуб ёбад, ки ба бисёр миллату халқиятҳои ҷаҳон муяссар нашудааст.