Фирқаи ваҳҳобият (салафия), чунон ки аз номаш пайдост, мансуб ба Муҳаммад писари Абдулваҳҳоб, писари Сулаймон аҳли Наҷд (мавзеъе дар Ироқ) мебошад, ки соли 1111-ҳиҷрӣ, (мутобиқ ба соли 1699 мелодӣ ба дунё омада ва соли 1206-и ҳиҷрӣ (мутобиқ ба соли 1792 мелодӣ) аз дунё гузаштааст.

Ин шахс миқдоре аз усули  диниро фаро гирифта буд ва нисбат ба мутолиаи хабарҳои муддаиёни (даъвокунандагони) нубуват аз қабили мусайлимаи каззоб, (дуруғгӯ) Асвади Ансӣ ва Тулайҳаи Асадӣ алоқаи фаровоне дошт аз ин рӯ дар ҳамон айёми таҳсил гумроҳӣ ва инҳирофи шадиде аз ӯ пайдо шуд, то он ҷо ки падар ва дигар устодҳояшро бар он дошт, ки мардумро аз вай бар ҳазар доранд ва дар бораи ӯ гуфтаанд: Ин шахс ба зудӣ гумроҳ мешавад ва Худо касонеро ки аз раҳматаш дур ва ба шақоват (бадбахтӣ) мубтало сохта бошад, ба василаи вай гумроҳ месозад.

Ба ҳамагон маълум аст, ки аксари мамлакатҳои дунё Ҷумҳурии Тоҷикистонро яке аз институти демократи эътироф намуда, зиёда аз 190 кишвар бо мо муносибатҳои дипломати доранд. Имрӯз дар миқёси ҷаҳон Тоҷикистонро чун кишвари мубориз алайҳи ифротгароӣ ва террористӣ мешиносанд. Бо ин ҳама пешравиҳои бузург нигоҳ накарда бархе аз ҷавонони Ватани мо фирефтаи ақидаҳои аҷнаби шуда ба доми террористону ифротгароён меафтанд.

Бузургон мегӯянд, ки фарзанд дарахти умри инсон аст. Маълум аст, ки ҳар дарахт дар ибтидо навниҳол буда, баъдан бо талошу заҳмати боғбон бузург мешавад ва пурбор мегардад. Њамчунин ҳар фарзанд ҳам дар ибтидо тифлу навҷавон аст ва баъд аз он ҷавони бообрӯманде мешавад. Фарзанд он тарбиятеро,ки дар мактаби модар мегирад, аз ягон макотибу мадорис гирифта наметавонад.

Агар модар покзабон бошад, дар шуури он фарзанд суханҳои нек талқин мекунад ва Худо накарда модари бадзабон бошад, алфози қабеҳ дар забони фарзанд сарвари менамояд, ки сабаби бадбахти ва бадномии модари ӯ мегардад. Њар як падару модар хоҳонанд, ки дарахти умрашон меваҳои ширин диҳад, бояд онро хуб тарбият намоянд. Фарзанд низ ба навниҳол шабеҳ буда эҳтиёҷ ба тарбият дорад. Агар волидайни фарзанд ба парвиш ба тарбияти ӯ беаҳмияти зоҳир намоянд, ӯ бо кӣ омезиш менамояд ва бо кӣ рафиқӣ мекунад.

Яке аз масъалаҳои чиддии замони муосир, ки хатари минтақавию байналмиллалиро ба бор овардааст, суръатёбии раванди радикализм (тундгароӣ), ифротгароӣ ва даҳшатафканӣ (терроризм) ба ҳисоб меравад ва амалан дар ҳамаи қитъаҳои чаҳон тамоюли паҳншавиро дорад. Аксари ин амалҳо зери инқилоби шиорҳо ва арзишҳои динии бебунёд суръат мегирад.

Хусусиятҳои радикализм ва афзудани шумораи одамони ба ин гурeҳҳои номатлуб шомил шуда ба роҳи чалби пинҳонӣ ва тадричан тағйир додани тафаккуру эътиқоди онҳо, зери     ниқоби афзалиятҳои динӣ зоҳир мегарданд. Намояндагони гуруҳҳои даҳшатафкан, дар навбати аввал, бо чавононе кор мекунанд, ки тачрибаи кофии рузгор надоранд, донишҳои дунявӣ ва диниашон сатҳӣ буда, дар зиндагӣ бо мушкилоте, чун қашоқӣ, бекорӣ, муҳочират ва монанди ин дучор шудаанд. Бо назардошти он ки тағйироти афкору рафтори афроди чалбшаванда, тадричан ноаён суръат мегирад ва зериниқоби асосҳои диние, ки батарзи шубҳанок тафсир мешаванд, атрофиён на ҳамеша метавонанд сари вақт нишонаҳои ташвишоварро пай баранд ва дар натича фурсатеро, ки дахолат карданд ва дигар кардани ҳолат имкон дорад, аз даст медиҳанд. Дар мавриди тадбирҳои пешгирӣ дер намудан ва беаҳмияти зоҳир намудани чомеа боиси вусъат пайдо намудани радикализм, ифротгароӣ ва даҳшатафканӣ дар байни чавонон мешавад.

Саҳобагони паёмбари ислом, алайҳи салом, ва пешвоёни тамоми маҳзабҳои исломӣ: чи аҳли суннат ва чи аҳли ташайюъ аз оятҳои Қуръону ҳадисҳои Расули Худо, алайҳи салом, истинбот намуда, ҳамагӣ ба ин ичмоъ расидаанд, ки аз назари шариати исломӣ парвариш, паҳнсозӣ ва истеъмоли маводи мастиовар, аз чумла маводи мухаддир ва шароби масткунанда ҳаром аст.

Аз сабаби он, ки дар замони садри ислом машҳуртарин ва паҳншудатарин навъи маводи масткунанда шароб будааст, масъалаи ҳаром будани он аз ибтидои таълимоти исломӣ мавриди ичмои уламои исломӣ қарор гирифтааст. Илова бар ин уламои исломие, ки дар замони худ бо масъалаи маводи мухаддир бевосита ру ба ру шудаанд, низ бар ҳаром будани тамоми навҳои он фатво додаанд ва истилоҳи фиқҳӣ, «Ичмоъи уламо», яъне назари тамоми уламои исломӣ бар ҳаром будани маводи мухаддир низ ҳосил шудааст. Мувофиқи қоидаҳои усули фиқҳи исломӣ «Ичмоӣ уламо» яке аз манбаҳои аслӣ (севумӣ) ташаккули меъёрӣ шариати исломӣ буда, дар суръати ҳосил шудани ичмоъи уламо дар мавриди масъалаи муайян, он ҳукм ба ҳукми шеъри табдил шуда, ичрои он барои пайравони шариати исломӣ вочиб мегардад. Табиист, ки ичмоъи уламо дар такяи бевосита ба фармудаҳо ва мазмуни оёти Қуръони Карим ва ҳадисҳои саҳеҳӣ набавӣ ҳосил мешавад.