Чуноне, ки қайд намудаанд  «Терроризму экстремизм ватан, дин, мазҳаб надорад», балки он хатари воқеӣ ба ҷомеаи ҷаҳонист. Терроризм чун вабои асри  ХХ1 имрӯз тамоми ҷаҳонро ба ташвиш овардааст. Имрӯз нисбат ба гурӯҳ ва ҳаракатҳои террористию ифротгароӣ, ки бо истифода аз номи дини мубини ислом, ки дини поку таҳамулгароист, ба амалҳои террористӣ даст мезананд, хуни ноҳақ мерезанд ва оромию осоиштагӣ ва суботи ҷомеаи башариро халалдор менамоянд.

       Хусусан  дар шароити имрӯза қайд намудан зарур аст, ки терроризм ва экстремизм бо тамоми зуҳуроташ ҳамчун ҷараёни иртиҷои аён гашта, доираи васеи кишварҳо ва минтақаҳои оламро фаро гирифта, ба падидаи мудҳиши умумибашари табдил ёфтааст. Аз ин лиҳоз вақтҳои охир ба гурӯҳҳои ифротгаро шомил шудани ҷавонон ва занону духтарон ин дарди ҷонсӯзи миллату ватан аст. Чунки тамоюли бегонапарастӣ ва ба фарҳангӣ бегона майл намудани занону духтарони кишвар, ташвиқи либосҳои бегона, ҳисси бегонапарастӣ, тақлидкорӣ, рафтору гуфторе, ки ба фарҳангӣ миллии мо таъсири манфӣ мерасонанд ба чашм мерасад. Бахусус имрӯзҳо мушоҳида мекунем, ки тақлиди занону ҷавондухтарон ба тарзи либоспушии бегона кӯр-кӯрона буда, ифодагари беиттилоотӣ ва бехабари аз асли масъала мебошад.

Имрӯзҳо дар ҷаҳони муосир гуруҳҳои терорристӣ ва экстремистие фаъолият доранд, ки ҳадафи асосии онҳо ҷалби шахсони бегуноҳ, аз ҷумла ҷавонон ва муҳоҷирони меҳнатӣ барои содир кардани ҷиноятҳои вазнини терорристию экстремистӣ мебошад.

Барои шомил кардан ба сафҳои худ гуруҳҳои терорристю экстремистӣ кӯшиш менамоянд ба гуруҳи муйяни аҳолӣ рӯ биёранд, ки инҳоро ҷавонон, шахсони бекор ва ниёзманд, муҳоҷирони меҳнатӣ, шахсони ба маблағ ниёз дошта, аз волидон ва ё ҷамъият ранҷида, дорои пасти дониш ва маърифати ҳуқуқӣ ва дигарон ташкил медиҳанд.

Барои эмин доштани худ аз доми гуруҳҳои терорристӣ ва  экстремистӣ ҳар як шахс, ба хусус муҳоҷирони меҳнатӣ бояд аз мафҳумҳои зерин бохабар бошанд.

Экстремист чист? -ин фаъолияти ифротии шахсони ҳуқуқӣ ва воқеъӣ ба даъвати нооромӣ, дигаркунии сохти конститутсионӣ дар давлат ғасби ҳокимият ва тасарруфи салоҳияти он ангезонидани нажодпарастӣ, миллатгароӣ, бадбинии иҷтимоӣ ва мазҳабӣ мебошад.

Ба ҳамагон маълум аст, ки дар давраи ҳозираи инкишофи равандҳои гуногуни иҷтимоии ҳаёти инсоиният баробари тараққиёти илму техника афзудани шумораи бекорон ва вусъати ҷаҳонишавӣ ба давлатҳои олами муосир яке аз хатарҳои ҷиддии таҳдидкунанда ин зуҳуроти экстремизм ва терроризми байналмиллалӣ ба ҳисоб меравад. Ин вабои аср бошад, ба Ҷумҳурии Тоҷикистон низ бетаъсир ва кишвари офтобии мо аз он дар канор намондааст. Мувофиқи таҳлилҳои мавҷуда як қатор сабаб ва омилҳо, ба монанди, таъсири манфии сабтҳои электрониву видеоӣ, китобу маҷаллаҳо ва дигар маводи чопии дорои хусусияти зӯроваридошта, ба кор ва таҳсил фаро гирифта нашудани ноболиғону  ҷавонони синнашон аз 16 то 18 сола ва дар маҷмӯъ иҷро нагардидани уҳдадориҳо аз ҷониби падару модарон ё шахсони онҳоро ивазкунанда ба афзоиши ҳуқуқвайронкунӣ дар байни ноболиғон, гаравидани онҳо ба ҳар гуна ҳизбу ҳаракатҳои экстремистӣ замина гузоштаанд.

Афзоиши дастаҳои муташаккили ҷиноӣ, паҳншавии ВНМО/БПНМ ва дигар бемориҳои  сирояти  махсусан маблагузории гуруҳҳои террористӣ  аз зумраи оқибатҳои  ғамангез ва рӯзафзуни паҳншавии маводи мухаддир ба шумор мераванд, ки тавассути онҳо неруи солими ҷомеаро рӯ ба хароби овардааст.

         Мухаддирот имрӯз ба яке аз қувваҳои аосоии рушди терроризм табдил ёфтааст. Агар нафт хун дар рагҳои ҷанг дониста шавад, пас бе ёрии мухаддирот ин ҷанг ё ба қавли худи террористони ин ҷиҳод ба зудӣ барҳам хоҳад хурд. Савдои  муходдирот тиҷорати шоҳонае ба ҳисоб меравад, ки тоҷиронашро ба зуди тавонмард мегардонад. Гуруҳҳои ҷангии нисбатан тавонмард фавран тамоми сарчашмаҳои дастраси даромадро дар минтақаи фаъолияти худ зери назорат мегиранд. Аммо бе фуруши маводи мухаддир ба монеа дучор меоянд ва дигар корашон пеш намеравад. Айни ҳол исломихоҳони Сурия  маблағи тоҷирони афғонро, ки ба фуруши мухаддирот машғуланд, барои нигоҳдории ҷанговарони зархарид истифода мебаранд. Тибқи маълумоти назорати маводи мухаддироти Россия 20 ҳазор «Аскари фидоӣ» дар  Сурия  аз тарафи ислоҳотхоҳони тундрави афғон, ки аз тариқи фурӯши маводи мухаддир маблағ ба даст меояд маблағгузори мешаванд. Ба иттилои баъзе расонаҳои хориҷи  гуруҳҳои муташаккили ҷинои фаромили бо худмаблағгузорие, ки аз тариқи фурӯши муходдирот  ба роҳ монда шудааст, имкон доранд, ки сели фаровони ҷинояткоронро аз дилхоҳ кишвар ба нуқтаҳои зарурии кураи замин интиқол диҳанд. Бо  ҳамин роҳ 15 то 20 ҳазор  зархарид дар Сурия  гирд оварда шудаанд, ки боиси нооромиҳо дар ин маҳал гардиданд.