Маҳз ноил гардидан ба Истиқлолияти давлатӣ буд, ки Тоҷикистон дар як муддати кӯтоҳ дар арсаи ҷаҳонӣ мавқеи худро пайдо намуда, дар раванди ҷаҳонишавӣ қарор гирифт.

Дар ҷаҳони имрӯза зуҳуроти бисёр хатарнок, ба монанди терроризму экстремизм, қочоқ ва муомилоти ғайриқонунии маводи мухаддир, силоҳ ва дигар ҷиноятҳои трансмиллӣ торафт густариш ёфта истодаанд. Бар замми ин, вазъи ноороми кишвари ба мо ҳамсоя – Ҷумҳурии Исломии Афғонистон низ ба ҳаёти орому на танҳо Тоҷикистон, балки минтақа низ таъсири худро мерасонад.

Ба ин нигоҳ накарда аъзоёну роҳбарони ташкилоти ифротии Ҳизби наҳзати исломӣ ақидаҳои ифротиву иртиҷоии худро тарғиб намуда истодаанд.

Яке аз самтҳои сиёсати пешгирифтаи давлат ва Ҳукумати мамлакат дастгирии насли наврас ва ҷавонон буда, баҳри донишомӯзӣ ва касбомӯзии онҳо қувваи худро дареғ намедорад, то он ки ҷавонони мо соҳибилму соҳибистеъдод гардида, баҳри ободии халқу ватани худ хизматҳои беназирро анҷом диҳанд. Ҷавонон ояндаи генофонди миллати тоҷик буда, ҳамеша аз ҷониби Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон дастгирӣ карда мешаванд.

Мо аз ҷавонон хоҳиш менамоем, ки аз падидаҳои манфие, ки ҷомеаи имрӯзаро зери хатар мондааст, худро эмин нигоҳ доранд.

Дар иртибот ба ин, ба ҳамаи мардуми кишварамон Тоҷикистон зарур аст, ки ҳушёриву зиракии сиёсиро аз даст надода, пеш аз ҳама, барои дар рӯҳияи ватандӯстӣ, масъулиятшиносӣ ва садоқат ба Ватан тарбия намудани ҷомеаи шаҳрвандӣ эътибори аввалиндараҷа диҳанд.

Мубориза алайҳи терроризм ва экстремизм на танҳо вазифаи равшанфикрон, балки вазифаи ҳар фарди ватандӯсту инсондӯст, ҳар шахси комилҳуқуқи ҷомеа аст.

Мо омӯзгорон ва устодони донишгоҳ амалҳои ифротии ТТЭ ҲНИ-ро сахт маҳкум намуда, мардуми бонангу ори тоҷикро даъват менамоем, ки фирефтаи ақидаҳои ингуна ҳизби ифротгаро нагарданд.

 

 

          Ҷумҳурии Тоҷикистон, бо вуҷуди тағйирёбии вазъи сиёсиву иқтисодӣ ва амнияти ҷаҳон, баҳри расидан ба ҳадафҳои стратегӣ ва зиндагии осудаи аҳолӣ бо қадамҳои устувор ба пеш меравад.

Ногуфта намонем, ки дар тамоми гӯшаҳои гуногуни олам нооромиву низоъҳо идома ёфта, барои мардуми ҷаҳон айёми душвору сангинро ба миён овард. Яке аз муаммоҳои ҷаҳони муосир ин афзоши хатари терроризми байналхалқӣ мебошад, ки бо шиори ислом пардапӯш шудааст. Дар асл ислом бо терроризм ва экстремизм ҳеҷ умумияте надорад. Вале як гурӯҳ нохалафони ифротгар бо ҳадафҳои сиёсии худ аз дини мубини ислом сӯиистифода мекунанд. Аз назари динию илмӣ ва асоснок мутаваҷҷеҳ шавед, ин ҷангҷӯён   кадом табақаро ҳимоят мекард ва мекунад.

Барои ба мақсад расидан ин ташкилотҳои экстремистӣ ба мисли ташкилоти ваҳҳобия, салафия ба имону эътиқоди динии ҷавонон таъсир расонида, ҷавонони тамоми дунёро бовар кунониданӣ мешаванд, ки сиёсати давлатдорӣ бар зидди ақидаҳои динии онҳост. Маҳз бо ҳамин роҳ дини мубини Исломро барои ба ҳадафҳои нопоки худ ноил шудан истифода мебаранд.

Қурбони асосии терроризим асосан ҷавонон мебошанд. Маҳз, ҷавононро мебояд, ки зиракии сиёсиро аз даст надода, сабабу омили шахсони ифратор ва гуруҳҳои терроризмро биёмӯзанд ва барои дафъи он кӯшиш кунанд, то сулҳ, ваҳдат ва амнияти кишвар ҳифз гардад.

Ифротгароии динӣ аз ҷиҳати динӣ асосноккунии фаъолиятӣ бо дин рӯйпӯшкардашудае аст, ки бо зӯран ғасб намудани ҳокимият, халалдор кардани истиқлолият ва якпорчагии давлат бо ин мақсад барангехтани душманӣ ва бадбинии динӣ равона карда шудааст, ки дар асл дини мубини Ислом инро намехоҳад.

Имрӯз ба ҳамагон маълум аст, ки иддае аз дини поки Ислом сӯйиистифода намуда, даст бар қатлу куштор мезананд, аммо дар асл аз аркон ва моҳияти ин дини пок бохабар нестанд, ё агар бохабар бошанд ҳам онро на ба манфиати дин, ҷомеа ва аҳли он, балки ба манфиати нопоки хеш истифода мебаранд.

Дар марҳилаи ҳозира ҳадафи он идеологияе, ки ин идда мехоҳанд миёни мардум паҳн намоянд, дар он зоҳир меёбад, ки ҷавонони пуртаҷриба ва аҳли илмро ба худ ҷалб намоянд ва мехоҳанд бо ин роҳ ба мақсадҳои душманонаи худ ноил шаванд, яъне нуфузу дастовардҳои миллиро то андозае паст зананд, аниқтараш супоришҳои пешвоён ва сарпарастони хориҷии худро иҷро намоянд.

Ба қадри неъмате чун истиқлолияту давлатдории миллӣ расидан арзишҳои муқаддастарини давлату давлатдориро дарк намудан ва ҳифз намудани онҳо ин ҳам қарз, ҳам масъулият ва шарафу номуси ватандорӣ,  ифтихор аз давлату миллати хеш ва талошу заҳмати ҳар фарди бедордили ҷомеа баҳри худшиносӣ, маърифат ва фарҳанги волои миллӣ мебошад.

Қайд кардан ба маврид аст, ки нақши фарҳанг, ташвиқоту тарғиботи таълиму тарбияи насли наврас дар ҳамин раванд дар таҳкими эҳсоси ватандорӣ, худшиносии миллӣ, эҳтиром ба таърихи ниёгон ва дар пешгирӣ аз низоъҳои иҷтимоӣ ниҳоят бузург аст.

Дар сомонаи нањзатї матлаби яке аз фаъолони љинояткори ТТЭ ЊНИ М.Садриддин тањти унвони «Нишасти сарони ИДМ ҷуз ширкати Пашиняну “ҷипи” Мирзиёев навгонӣ ё паёми дигаре надошт» интишор ёфт. Аз номгузории матлаби мазкур њувайдост, ки нависанда ба њамоишњои сиёсие, ки ба Тољикистон марбутанд ва ба хотири тањкими равобити сиёсию байнидавлатї созмон меёбанд, аслан њассосият дорад.  Оид ба чанд нуќтаи ба ќавли Мавлоно, «магасандеша»-њои М. Садриддин ба таври иљмолї акидаи худро баён менамоем: